Nederland door de ogen van een asielzoeker

Laat ik beginnen dat ik het ontzettend knap vind dat iemand, die pas later Nederlands heeft geleerd, in staat is om zo´n mooi boek te schrijven. Sommige zinnen omschrijven dingen die ik ook in mijn leven tegen ben gekomen, maar geen goede formulering voor wist. Bijvoorbeeld: ´Lidewij zag in haar moeder hoe ze zou worden als ze niet oplette en haar zwakke punten de ruimte zou geven.´ Helemaal raak wat mij betreft. Naar mijn inziens vraagt dit een scherp observatievermogen en mensenkennis. (Misschien wel opgedaan door het bestuderen van alle fotoalbums die de hoofdpersoon met zich mee zeult.)

De schrijver heeft een uniek perspectief, en laat ons door zijn ogen de Nederlandse cultuur ervaren en het leven van een asielzoeker. Denk hierbij aan de verbindende invloed die het uitlaten van een hond kan hebben. En dat wegkijken na een korte groet meestal betekent dat iemand liever niet verder wil praten of daar angstig voor is.

Semmier wil, na acht jaar in het AZC gezeten te hebben, geen uitkering of huis via de gemeente. Hierdoor is hij afhankelijk van de hulp van anderen en moet hij vaak van woonruimte of baan wisselen. Zijn observaties en belevenissen daar worden in dit boek omschreven.

Ik heb dit boek gekocht na afloop van een poëzie voordracht van de schrijver tijdens een conferentie van Vluchtelingenwerk. Pas na het lezen van dit boek realiseerde ik me dat dit boek een vervolg is op het boek 'Hoe ik talent voor het leven kreeg'. Het boek dat ik jaren geleden met veel plezier gelezen had en nog steeds in mijn boekenkast staat.