Met ongemak en weerzin dit knap geschreven boek gelezen

Getriggerd door de achterflap ‘Seks in de Renaissance laat zien hoe geschiedenis uiterst relevant is om onze eigen tijd én seksualiteit beter te begrijpen. De wortels van misogynie, homofobie en seksueel evenals emotioneel geweld reiken diep,’ begon ik aan dit boek.

Den Hartog beschrijft aan de hand van novella’s (korte verhalen) en ridderromans uit de Renaissance over de seksuele moraal toen en nu. Over het verband tussen penisgrootte en mannelijkheid, over mannen die pochen dat ze vrouwen hebben doen kronkelen en spartelen in bed. Dat vrouwen die nee zeggen, ja bedoelen. Dat mannen uit bepaalde kringen eerst seks oefenen met jonge minderjarige jongens, dat vrouwen die in de war zijn of lijken, een verstopte baarmoeder hebben en eerst maar eens goed genomen moeten worden…

Halverwege het boek werd het mij te zwaar om door te lezen en heb het een paar weken weggelegd. Vooral omdat er te veel herkenbaarheid met het heden is.
Na een tijdje ging ik verder. Zo kwam ik achter nog wat grappige weetjes: Een vrouw zou niet zittend op een man seks moeten hebben, want dit bemoeilijkt de voortplanting en bovendien kan opwaarts ejaculeren resulteren in een hernia, blaasontsteking of zweren op de penis. En daarnaast, misschien nog wel belangrijker, verstoort dit de hiërarchie tussen man en vrouw.
Den Hartog schrijft ook over de discussies over de leeftijd waarop getrouwd mocht worden en wat dit voor de gezondheid van de ouders betekende. De een vond dat trouwen geoorloofd was zodra het meisje menstrueerde en de jongen begon met ejaculeren (12 respectievelijk 14), vooral ook om seks voor het huwelijk te voorkomen, de ander vond 18 en 21 jaar de beste leeftijd omdat tienerzwangerschappen de voedingsstoffen en de energie die nodig zijn voor de eigen groei anders verloren gaan en het sperma voor het eenentwintigste jaar nog te koud, slecht verteerd en waterig zou zijn.

Den Hartog schrijft in haar laatste hoofdstuk: ‘Bepaalde ideeën zijn verwarrend, roepen weerzin op, doen je ongemakkelijk voelen, of werken in al hun absurditeit op de lachspieren. Voor wie daarvoor openstaat, zijn ze ook een oefening in inlevingsvermogen, een uitdaging op je te verplaatsen in het perspectief van mensen die heel anders denken.’
Ik heb mijn best gedaan om me te verplaatsen in het perspectief van de patriarchale man en vrouw, maar bij mij overheerste het ongemakkelijke gevoel en de weerzin bij het lezen van dit – weliswaar bijzonder knap geschreven – boek.