Prachtig, ontroerend en hoopvol

Prachtige autobiografische roman over drie generaties moeders; Levina, Nel en Lucia. De auteur is de zoon van Lucia en heeft zich verdiept in een geschiedenis die zeker niet aan tafel besproken werd. De vrouwen verdroegen hun eigen problemen, verlies en leed. Levina’s eerste man zou overleden zijn op de Titanic, de grote liefde van Nel is een verzetsheld in de oorlog en de man van Lucia leidt een dubbelleven.

Het is knap hoe Kuypers in de huid van de drie vrouwen kruipt én regelmatig vanaf een afstandje observeert. De stijl is verrassend: Kuypers schrijft dan vanuit het nu en dan staat hij in de schaduw van reeds lang vervlogen tijden. Soms fantaseert hij openlijk, soms lijkt het werkelijkheid. Nooit weet je precies wat waar is. Dat is ook een beetje de essentie van de roman: je kent – als het meezit – alleen je eigen waarheid. Die van de ander kun je slechts gissen. En uiteindelijk is een familiegeschiedenis weinig meer dan een verzameling verhalen, waar je niets mee kan, maar die ons niettemin vormen.

Het boek heeft mij hevig geraakt. De familiegeschiedenis die mij vormt, zonder ook maar iets te weten van de echte werkelijkheid, doet mij beseffen dat ik een van de velen ben en mag geloven in mijn eigen sprookje.