Een swingend boekje!

Ik ben vorige week voor het eerst in mijn leven naar een parenclub geweest. Althans, in boekvorm. Ik mocht namelijk voor Hebban ‘Samen naar de parenclub’ van Ria Maes lezen. De oproep hiervoor prikkelde mijn nieuwsgierigheid dan ook waanzinnig: wie zijn de bezoekers, wat gebeurt daar, waarom bezoeken mensen dergelijke etablissementen? En zo mocht ik mee in het kielzog van de auteur op verkenning in wat zou blijken een boeiend landschap te zijn. Ik leerde dat iedere club z’n eigen klemtonen legt. Dat hygiëne voorop staat. Dat ‘nee’ ook echt ‘nee’ betekent en niet ‘misschien’ of ‘soms’. Dat je horizontale en verticale vrienden kan hebben. Dat leeftijd, afkomst, rang en stand, figuur noch opleiding een rol spelen eens je binnen bent in deze tempels van wellust.
Ria Maes put uit persoonlijk onderzoek en gesprekken met meerdere getuigen, al dan niet anoniem. Het is dus een informatief werk met verhalende insteek. Wie uit is op cijfertjes, grafieken en andere data blijft op z’n honger zitten.
De getuigen blazen niet enkel de loftrompet over het gegeven. Eerlijke verhalen over verdriet, jaloezie, boosheid, onzekerheid en dergelijke worden niet uit de weg gegaan.
En voor wie na al deze info zélf wil aftoetsen of dit boek de waarheid benadert, werd achteraan een lijst met Belgische clubs voorzien. Veel lees- en paarplezier!