Spannend, maar toch niet heel pakkend verhaal

In mijn bloed van Lisa Unger ⭐️⭐️⭐️

Het boek greep me niet. Toch besloot ik het boek weer te pakken en door te lezen. Pas op de helft van dit boek kreeg het zich een beetje in mijn greep. Ik vond de verhaallijn best spannend maar de manier hoe het is geschreven vond ik verwarrend. Pas op de laatste 30 pagina's van dit boek begon ik bepaalde dingen te begrijpen. Dingen die naar mijn mening al veel eerder in het boek duidelijk hadden moeten zijn. Het boek kent een spannend einde! Geen spijt dat ik heb doorgelezen maar het is niet mijn favoriete boek.

Waar gaat het over?
Het leven van Lana Granger is een farce. Ze heeft zoveel leugens verteld over zichzelf dat ze amper nog weet wat de waarheid is. Ze gaat aan de slag als oppas van Luke, een moeilijk hanteerbaar jongetje dat weggestuurd is van verschillende scholen. Luke manipuleert alle mensen in zijn leven en niemand kan hem aan. Maar in Lana lijkt hij zijn gelijke te hebben gevonden - of zij de hare? Dan verdwijnt Lana's beste vriendin Beck spoorloos. Lana's alibi klopt niet en de politie legt haar het vuur aan de schenen. Lana gaat echter gewoon door met liegen, totdat blijkt dat iemand haar duistere geheimen kent en staat te popelen om ze aan het licht te brengen.

Pagina 29:
We stonden om iets te lachen, ik weet niet meer waarom, toen we de voordeur hoorden slaan. Haar lach verdween snel en ik zag de spanning in haar schouders trekken. Ze ging snel ergens anders staan. 'Ik ben thuis,' klonk een stem uit de hal. 'Mam? Ik heb honger. '

Pagina 141:
Hij vloog om de tafel heen en ging recht tegenover me staan. Ik gaf geen krimp, maar keek hem ook niet aan. Ik wist dat hij sidderde van machteloze woede. Als kind had ik het vaak genoeg ervaren.

Pagina 218:
Ik was al beneden toen ik de reactie hoorde: een sprong en rennende voetstappen. In het voorbijgaan griste ik mijn tas mee van de keukentafel, maar ik struikelde over een opkrullende hoek van het tapijt en viel languit voorover, met om me heen de inhoud van mijn tas. De voetstappen waren al op de trap terwijl ik alles bij elkaar grabbelde. Aantekeningen, mobieltje... Laat die pennen maar liggen. Hup, weg, weg. Ik stormde naar de achterdeur, gaf er een duw tegen en besefte dat hij op slot zat.