Een verboden obsessie in het boek Grime

Een verboden obsessie in het boek Grime

Onlangs heb ik het boek Grime gelezen, die door de auteur Wytske Versteeg is geschreven. In 2017 was de eerste druk van dit boek gedrukt. Het boek dat ik las was van de uitgeverij Rainbow, zij hadden dit boek pas uitgegeven in 2019. De schrijfster Wytske Versteeg had in 2020 de prijs van Frans Kellendonk gewonnen. Ik koos ervoor om dit boek te kiezen, omdat ik het voorstukje had gelezen op de achterkant van het boek. Ik werd gelijk nieuwsgierig, omdat het erg spannend klonk. Er werd verteld over een mysterieus incident en een schim. Het werd beschouwd als echt spookverhaal, en daar houd ik wel van.

Dit boek is geschreven vanuit Nino’s perspectief. Als de studenten Nino en Michael naar het kunstacademie Shelterwood gaan leren ze Suyin kennen. Als student was Nino al tot op zijn oren verliefd op Suyin. Maar Suyin had al iemand, namelijk Michael. Michael is Nino's beste vriend en grote voorbeeld, al van kleins af aan. Het verhaal speelt zich tien jaar later van hun studeer tijd op Shelterwood af. Michael is nu, nu hij in zijn dertigen is een bekende regisseur en cultfiguur. Hij is nog altijd samen met Suyin, dus ook tijdens zijn grote succes. Allen de film die zijn doorbraak betekende, werd Suyin haar ondergang. Gedreven door schuldgevoel gaat Nino op onderzoek uit, om uit te zoeken wat er nou precies is gebeurd in de zomer waarin de drie vrienden samenwerkten aan Micheals film. Nino is zelf getrouwd met een vrouw, Sophie, waarvan hij zelf niet houden kan. Dit komt doordat hij altijd nog gevoelens heeft voor Suyin. Nino probeert obsessief de waarheid te achterhalen, om Suyin uiteindelijk uit haar ondergang te redden. In deze zoektocht lijkt niks wat het lijkt, en door deze zoektocht raakt hij zijn eigen leven steeds meer uit het oog verliest. Dit boek gaat over dingen die niet vergeten kunnen worden, een obsessieve liefde en de onbetrouwbaarheid van onze waarneming.

Zelf vind ik dat dit boek een goed verhaal heeft, maar dat het verhaal wel langzaam in opgang kwam. Het boek is in het begin erg onduidelijk en daardoor ook moeilijk om te begrijpen. Zo begint het boek gelijk met een moment in de nacht, maar je weet alleen niet van wiens perspectief je leest en wat er nou precies aan de hand is.

De schrijfstijl van Wytske Versteeg is wel erg creatief, ik vind het zelfs wel een beetje poëtisch, ze maakt bijvoorbeeld veel gebruik van kleine dingetjes. Zo schreef ze een poëtisch stuk over een nachtvlinder, aan het begin van het boek. Je kan je ook erg goed inleven in de karakters want het verhaal en de karakters zelf zijn erg gedetailleerd geschreven.

Het thema vind ik wel verwarrend, want op de achterkant van het boek wordt het beschouwd als spookverhaal. Maar zelf vind ik het helemaal niet zo heel erg een spookverhaal. Zo denk ik, omdat het boek over een obsessie en een zoektocht door het verleden gaat. Er zit wel een beetje thrilling in, maar niet zo erg om het een spookverhaal te noemen. Daarom is het thema eerder een thriller roman of een psychologische thriller.

Na dit boek te hebben gelezen ben ik tot conclusie gekomen dat, ik zelf niet heel veel van dit soort boeken houd. Maar ik zou dit boek wel zeker aanraden, als je van een thriller roman houdt waarin iemand opzoek is naar antwoorden en een geheime obsessie heeft. Ik vind wel dat het boek meer geschrikt is voor mensen boven de twintig, omdat ik denk dat je dan de schrijfstijl beter kan begrijpen. Ook raad ik het niet aan als je op zoek bent naar een spookverhaal. Daarom geef ik tot slotte dit boek drie sterren.