Reizen naar de seizoenen

Tara Selter wordt telkens weer wakker op 18 november, zoals wordt uitgelegd in het eerste deel van de serie Over de berekening van ruimte. In het tweede deel gaat ze meer reizen. Uit verlangen naar de verschillende seizoenen vertrekt ze per trein naar het noorden. In Noorwegen sneeuwt het. Tara maakt aantekeningen in haar notitieboekje, dat ze dicht bij zich bewaart, want dan is de kans het grootste dat het de volgende ochtend nog bij haar is. Maar een waterdichte regel is er niet: spullen kunnen verdwijnen, terug naar de plek waar ze de vorige ochtend van 18 november waren, andere spullen blijven bij Tara. Mensen die ze ontmoet, zijn haar de volgende dag weer vergeten. Dat doet me denken aan het verhaal over Addie LaRue, wat verder totaal anders is qua stijl. Dit is meer literair geschreven.

Solvej Balle heeft het goed doordacht en gezorgd dat de meeste details van het verhaal consistent zijn. Het enige wat me verbaast is dat Tara zonder erover na te denken op een nachttrein stapt, terwijl ze eerder koos om niet ’s nachts per veerboot te reizen. Ze weet immers niet wat er dan gebeurt op het moment dat de tijd terug wordt gezet van de vroege ochtend van 19 november naar het begin van 18 november. Wat me verder opvalt is dat Tara haar sociale leven helemaal niet lijkt te missen. Ze deelt als ik-persoon meer de gebeurtenissen dan haar diepste gevoelens, dus misschien laat ze het gewoonweg niet zien aan de lezer, maar het komt nogal koel over.

In het tweede jaar gaat ze op de dag die voor haar kerst zou zijn wel naar haar ouders. Ze legt haar situatie uit en wil met hen hun tradtionele kerstmaaltijd bereiden. Haar ouders en haar zus geloven haar, net als eerder haar man. De volgende ochtend moet ze weer uitleggen waarom ze ineens bij hun in huis is, maar dat is ook allemaal geen probleem. De dag daarna vertrekt ze voordat iemand haar heeft opgemerkt en vanaf dan heeft ze alleen nog vluchtige ontmoetingen.

Aan het eind van het tweede deel raakt Tara geobsedeerd door de oude Romeinen. Dit is vast functioneel, maar ik vind het een beetje saai om te lezen. Het eindigt wel weer met een cliffhanger, want ze komt een lotgenoot tegen! Ik ga dus gauw verder in het derde deel, waarover ik later zal bloggen.

Deze tekst verscheen eerder op https://lalageleest.nl/2025/01/15/berekening-van-ruimte-ii/