Met dit zevende deel van de Verloren Dochters-serie weet Soraya Lane je absoluut weer te raken.

In de Noorse dochter krijgt Charlotte in Londen een geheimzinnig kistje dat voor haar overgrootmoeder Amalie is bestemd. Als ze het kistje in haar bezit heeft, met daarin een diamanten ring en een Noors familiewapen, weet Charlotte dat het tijd is om terug te keren naar Noorwegen, het land waar ze is opgegroeid.

Daar bezoekt ze samen met haar oma haar stervende overgrootmoeder Amelie, die haar op haar sterfbed haar aangrijpende verhaal vertelt. Ondertussen is Charlotte druk met haar nieuwe baan, de ontluikende liefde voor architect Harrison en moet ze schoon schip maken met haar eigen verleden.

Zoals je gewend bent van deze serie heeft het boek een duale tijdlijn, waarbij de ene zich afspeelt in het heden en het verhaal van Charlotte volgt. De andere tijdlijn neemt je mee terug naar de jaren 50 in Noorwegen en vertelt het bijzondere leven van Amalie.

Zodra je in dit boek begint wil je niet meer stoppen. Soraya Lane neemt je mee in het verhaal en prikkelt continu je nieuwsgierigheid, waardoor je verder wilt lezen. Tijdens het verhaal leer je de personages steeds beter kennen, waardoor je met ze mee voelt en ze een plekje krijgen in je hart. Tot aan het einde toe blijf je doorlezen en als je de laatste bladzijde hebt gelezen wil je nog geen afscheid nemen van de personages en het prachtige verhaal.

Met het zevende deel van de Verloren Dochters-serie weet Lane je absoluut weer te raken. Ook lukt het haar weer om het verhaal een twist te geven, waardoor het totaal weer anders is dan de vorige delen, maar ook weer zo herkenbaar.