Een verhaal dat onder je huid kruipt...

De reacties over dit boek zijn zo uiteenlopend, dat ik het graag zelf wilde lezen. Gelukkig kreeg ik die kans en ja, ik vind het zeker wel een boek dat mij triggert. Ik weet niet wat M.L. Stedman precies doet met haar boek, maar ik wil steeds verder lezen en weten wat er met alle personages gaat gebeuren. Want het zijn er veel….

Stedman neemt je mee naar het West-Australië van de jaren ‘50, waar je de familie MacBride volgt. Nadat een deel van de familie in 1958 bij een ongeluk om het leven komt, worden de levens van de familie MacBride compleet op z'n kop gezet. De overgebleven familieleden blijven op de schapenboerderij wonen, waar ze, ondanks dat het afgelegen ligt, veel mensen zien komen en gaan.

Het is knap hoe Stedman al deze personages een rol heeft gegeven, waardoor je ze allemaal belangrijk vindt en vooral wil weten hoe het verder gaat. Je ziet de verschillende karakters worstelen met hun eigen problemen, met hun verleden en hun toekomst. Ze dragen geheimen met zich mee, die in het boek aan bod komen, waardoor er tijdens het lezen soms een kwartje valt en soms zie je het al mijlenver aankomen.

Hoewel ik niet alle scènes uit het boek even prettig vindt, heeft het hele boek mij geraakt en wil ik het wel graag nog een keer lezen. Dan wel tijdens een vakantie, als ik er echt de tijd voor kan nemen om het rustig op mij in te laten werken. Ik denk zeker dat ik dan ook weer nieuwe dingen ontdek in het boek.

Al met al is het een verhaal dat je raakt, dat onder je huid kruipt en dat je verder wilt lezen. Het is een verhaal over familiedrama’s, verlies, worstelingen, geheimen en verdriet.

Of het voor mij de roman van 2026 wordt durf ik nog niet te zeggen, maar indrukwekkend is het boek zeker.