laurien bergiers over Huis van stilte

Literaire recensie: huis van stilte

Ooit al meegemaakt dat een boek je helemaal opslorpt? Dat het je nachtrust kost? Dat je denkt dat je een deel bent in het verhaal? Ik maakte dit mee met het boek van Sabine Thiesler ‘Huis van stilte’. Het geeft je kippenvelmomenten en het laat je gedurende heel het verhaal niet meer los. Je zit ermee in je hoofd gedurende heel de dag. Je kan het niet meer loslaten tot je weet hoe de vork aan de steel zit.

Sabine Thiesler is geboren en opgegroeid in Berlijn en studeerde germanistiek en theaterwetenschap. Ze heeft enkele jaren in televisieseries en enkele theaterproducties meegespeeld. Ze was heel actief in het theaterleven want ze was ook lid van de Berlijnse theatergroep Stachelschweine. Ze schreef succesvolle theaterstukken en verscheidene scenario’s voor televisie (Das Haus am Watt, Der Mörder und sein Kind). Met haar debuutroman, “De kinderverzamelaar” stond ze maandenlang op de bestsellerlijst. “Huis van stilte” was haar tweede roman. Sabine is een écht talent op verschillende gebieden.
In een afgelegen huis diep in de Toscaanse bossen vindt een paddenstoelenplukker een ernstig toegetakeld lijk, dat van Sarah Simonetti. De vraag die heel het dorp in de ban houdt is: Wie heeft dit in godsnaam gedaan? Sarah was een bloedmooie, verstandige geliefde vrouw? Wie was tot zoiets in staat? In het boek worden we meegenomen naar achttien jaar voor de moord. Sarah is een Duitse die met haar dochter Elsa moest vluchtten voor haar gewelddadige vriend. Samen met haar minnaar Romano, waar ze ook een kind van verwachtte, vlucht ze naar een dorpje in Italië, Montevarchi. Daar startten ze samen een trattoria op. Ze lijken supergelukkig in hun nieuwe thuis, maar al snel komt er een einde aan hun geluk. Het zoontje van Sarah en Romano raakt geestelijk gehandicapt na een val in de vijver. Dit is een drastische verandering in hun leven. Hierna krijgt ze van Romano’s vader een huisje in het bos waar ze af en toe tot rust kan komen en schilderen. Sarah is ook een echte mannenverslindster en er is geen enkele man die haar onaangeroerd laat. Ze slaapt met half het dorp, de vriend van haar beste vriendin Katrin een verzekeringsmakelaar, een jonge lifter, Antonio, de eerste liefde van haar dochter, maar kan iedereen hier wel mee leven?

In het boek wordt er voortdurend van het heden naar het verleden gesprongen. Dit om duidelijk te maken waarom verschillende gebeurtenissen hebben plaatsgevonden en om je toch een beetje meer informatie te geven over het verleden van Sarah Simonetti. Door de stukken verhaal uit het verleden kom je steeds meer te weten over Sarah en krijg je naarmate het verhaal vordert ook het gevoel dat je haar beter en beter leert kennen. Het verhaal wordt geregeld vanuit de visie van de verschillende personages vertelt. Dit maakt dat je de gedachtegang van de verschillende personages kent en dus ook hun acties beter begrijpt. Ik denk dat de schrijfster met dit boek net zoals met al haar andere probeert te choqueren. Ze maakt ook altijd gebruik van uitgebreide beschrijvingen van de omgeving. Dit doet ze om een bepaalde sfeer te creëren. Wanneer de moordenaar op stap gaat, beschrijft ze ook duidelijk de omgeving en de geluiden van het donkere bos en dit maakt dat je bijna een toeschouwer lijkt die verscholen achter de bosjes de moordenaar zijn gang ziet gaan. Ze maakt ook gebruik van verschillende Italiaanse zinnen en woorden die ze onvertaald laat. Dit zorgt ervoor dat de Italiaanse sfeer aanwezig is gedurende heel het verhaal. Ze maakt van verschillende technieken gebruik om je te betrekken in het verhaal. Uit dit boek heb ik geleerd dat je niet zomaar iedereen kan vertrouwen. Je daden kunnen niet onbestraft blijven, je kunt niet zomaar mensen gaan kwetsen en kwellen zonder dat je hierdoor zelf in de problemen komt. Het is belangrijk om ook eens rekening te houden met anderen hun gevoelens. Naar mijn gevoel is dit de boodschap van de auteur aan haar lezers. Net zoals al haar andere boeken heeft dit een duistere sfeer, ze hebben allemaal een huiveringwekkend, onverwacht einde.

Ik heb het boek “De kinderverzamelaar” ook gelezen en vond het schitterend! Sabine Thiesler blijft me verbazen. “Huis van stilte” is ook een echte aanrader. Van in het begin van het verhaal ben je geboeid en is het hartstikke moeilijk om het boek even aan de kant te schuiven. Het is superspannend met tal van onverwachte wendingen het laat blijken welke verborgen karaktertrekken mensen kunnen hebben bijvoorbeeld: het lef hebben om een relatie te beginnen met de vriend van je dochter. Zulke voorvallen bezorgen je talloze kippenvelmomenten. De schrijfster weet fantastisch goed hoe ze sfeer kan creëren en doet dit door middel van mooie beschrijvingen. Ze verwoordt ook goed hoe een personage zich voelt, hierdoor kan je je goed inleven in hun situatie. Je voelt je betrokken en dat maakt het nog aangenamer om het boek te lezen. Ze linkt dit boek met haar eerste roman, dit maakt me nieuwsgierig naar haar andere verhalen. Ik ben een echte fan van haar boeken en ik raad ze zeker aan!

Bibliografie:
Thiesler S., Huis van stilte, 2de druk, Karakter Uitgevers B.V., Uithoorn, 2008.