Loos alarm

De 350 pagina’s van Flesh – een niets- en tegelijk alleszeggende titel, waar je dus niets aan hebt – lezen heel makkelijk weg. Een groot deel van de pagina’s bestaat uit nogal nietszeggende dialogen van 1 of 2 woorden, met een overdaad aan Yeah’s en Okay’s. Dat laat heel veel wit over en bovendien is de regelafstand en lettergrootte dusdanig dat je bijna bladerend kunt doorlezen.
Het betreft een zeer onwaarschijnlijk verhaal waarin de auteur meermaals overduidelijke kunstgrepen uithaalt om de volgende plotwending te ‘veroorzaken’. Het verhaal start in Hongarije maar speelt zich vervolgens hoofdzakelijk af in Londen, waarbij de auteur zijn bekendheid met deze stad overdreven etaleert. Ik was aanvankelijk aangetrokken door die zg. Hongaarse achtergrond van zowel auteur als verhaal maar dat bleek een, nogal gratuite, mystificatie.
De diepgang van de personages is zo ongeveer nul; de auteur last om de zoveel tijd seks-passages in om het een beetje smeuïg te houden en de moraal van het verhaal is overduidelijk: wie voor een dubbeltje geboren is wordt nooit een kwartje. Aan het slot zijn we terug bij af en we moeten niet denken dat er ooit verandering, verbetering mogelijk is.
Dat de jury van de Booker Prize hier is ingestonken is een totaal raadsel.