Leren leven met rouw.

Dit boek is voor mij zeer herkenbaar. De pijn, het verdriet , de rauwe rouw, de ontwrichting die het binnenin je gezin , in je relatie ,te weeg brengt, de ondraaglijkheid van je kind dat sterft.
Je moet het al bijna hebben meegemaakt om overtuigend over te komen.
Daarom is het een goed boek geschreven door Johan Maes , beste therapeut die ik een paar jaar geleden had.
Hij verwoord zoveel gevoelens levensecht en tegelijk troostend voor diegene die er middenin zitten.

enkele fragmenten

'Ze nam haastig afscheid en liep naar de auto en barstte in huilen uit. Loslaten , ze haatte het woord. Alsof je je kind ooit kon loslaten, verlaten, achterlaten in de koude grond of in de verterende oven, er niet meer elke seconde aan denken, er niet meer over praten, het niet meer missen, niet meer elke godverdomde dag kwaad zijn. Aan welke moeder kon je vragen haar kind los te laten?'

of... Op de terugweg vroeg haar man of ze zich wat had geamuseerd. Tegenover zoveel onbenul kon ze niets anders dan zwijgen. Ze voelde zoveel afkeer dat ze zichzelf moest dwingen om niet uit de auto te springen.

of...Al die ruzies met ...Ik voelde geen pijn meer , ik was toch al gebroken. Rouw is veel meer dan iemand missen. Je rouwt ook om het verlies van jezelf, van je huwelijk en van je gezin en van de hele wereld die je hebt opgebouwd. Je rouwt om alles waarin je ooit verlaten bent geweest. Want ook die hele shit wordt opengegooid.

Het einde vond ik een onverwachte wending hebben en niet echt noodzakelijk.
Het zorgde dan wel weer voor ook andere thema's aan te snijden , zoals pesten, vergeving, schuld?
Hoe dan ook een zeer goed boek van een zeer goede schrijver en therapeut.