Aangrijpend - donker- hartverscheurend.

Dit aangrijpende dagboek , uit liefde en hopeloosheid geschreven is hartverscheurend.
Dochter Camille , amper 4 dagen ziek en zieker sterft totaal onverwachts , 16 jaar jong. Artsen die het afdoen aanvankelijk als een griepje , ouders die meer en meer ongerust worden, afschuwelijk .
Angst om te vergeten , verzet tegen het onverdraaglijke leed, doen de moeder dit ondraaglijke leed neer te schrijven. Ze beschrijft afwisselend de uren en dagen die volgen na haar dood , en het leven dat enige tijd later verder gaat.
"Ik heb vast mijn tanden gepoetst, me verbaasd, dat doe ik nog steeds elke avond, omdat ik mijn tandenpoets alsof er niets aan de hand is. Zoals altijd, die afschuwelijke alledaagsheid, voelde direct al als een belediging aan het adres van jouw niet bestaan.
Dat we leven met onze alledaagsheid handelingen , die alle dagen die nog volgen alledaags zullen zijn, leek mij het toppunt van absurditeit, de ergste aller straffen. Een gebod zonder mededogen? Het elfde."
En ook; "Ik beloof je, ik zal verder gaan met vertellen. Jij hebt alle tijd, ik ook. Ik heb de rest van mijn leven."