Thriller? Chicklit? Roman? Lastige combinatie.

Wat valt het me zwaar om deze recensie te schrijven. Waarom?
Omdat ik het niet positief kan brengen. Maar recenseren is eerlijk zijn dus daar gaan we dan:
Ik ben blij het boek te hebben ontvangen. Ik bestudeer het omslag en kan concluderen dat het boek is uitgegeven in eigen beheer.

Omdat ik er zelf ook over denk in eigen beheer werk uit te geven, begin ik met belangstelling te lezen. Het begint met stukjes tekst uit drie liedjes. Ik ken ze allemaal dus dat begint leuk. De proloog gelezen. En nog een keer. Waar gaat dit heen? Het begint als een thriller met een persoon die gekneveld wordt. Het omslag van het boek (roze met een cupcake) doet iets anders vermoeden. Niet te snel oordelen, houd ik mezelf voor. Op naar hoofdstuk 1.
Na dit hoofdstuk denk ik dat het een chicklit voor moet stellen. Tenminste, zo komt het verhaal op mij over. Voor op het boek staat dat een thriller is én een meeslepende roman.
En het heeft ook nog met slagroom te maken. Ik kan er geen wijs uit en ik raak steeds meer in de war. Achter in het boek lees ik dat ene Pauline met veel enthousiasme (iets teveel als je het mij vraagt) de laatste correctie heeft gedaan en dat ze onder andere foute komma’s heeft aangepast. Ja inderdaad, het boek stikt van de komma’s! Ze staan overal waar ze niet horen. Ik kan niet meer ophouden daar op te letten. De schrijfster heeft een goede woordenschat en de zinnen lopen op zich goed, maar er is sprake van herhaling van zinnen en woorden. In negen regels staat zeven keer het woord ‘pijn’. Dán weet ik het wel, hoor. Het boek bevat slordigheden, o.a. stijlfouten (een tekst die je tegemoet schettert), spelfouten (moet zeker gebeurt zijn) en grote spaties (workshops voor kinder- of vrijgezellenfeestjes, vrienden..).
Woorden als ‘killen’ en ‘rivaliserende bendes’, woorden met vijf punten er achter…..
Het ziet er niet professioneel uit.

Door bovenstaande afleidingen kan ik met niet meer op het chaotische thriller-/chicklit-/liefdesverhaal concentreren en houd ik er op blz. 64 mee op. En ik had er nog zo’n 200 te gaan. Ik vind het oprecht jammer. Ik voel dat de schrijfster het boek met enthousiasme heeft geschreven; de foto van haar op de achterkant van het boek doet dat ook vermoeden.
Volgende keer beter?