Lang leve Hendrik Groen!

Zelden heb ik hardop gelachen tijdens het lezen van een boek. Hendrik Groen kreeg het voor elkaar. Ik heb één zorg: bestaat deze lieve bejaarde wel écht?

Is zijn bestaan in een verzorgingstehuis in Amsterdam-Noord verzonnen of heeft de heer Groen echt een jaar lang zijn prachtige dagboek bijgehouden?
Ik hoop van harte dat zijn cynische vriend Evert, zijn geheime liefde Eefje, zijn dementerende vriendin Grietje en de vele anderen de beschreven avonturen beleefd hebben. De Omanido (Oud maar niet dood)club bestaat uit acht leden die samen gezellige dingen (bejaarden'proof') ondernemen. Grappen en ernst gaan hand in hand in het leven van Hendrik Groen.

Hij ontpopt zich tot mantelzorger van zijn vrienden en observeert de gang van zaken in het verzorgingstehuis. Hij betrekt de politiek er bij, bespreekt wie van zijn helden van televisie en radio overlijden en ziet met lede ogen aan hoe iedereen om hem heen ouder en gebrekkiger wordt. Zinnen als: 'Op de gesloten afdeling voor dementerenden zat een mevrouw op een stoel die me vroeg of ik haar kijkdoos wilde zien, waarop ze meteen haar benen uit elkaar deed,' worden afgewisseld met: 'Het was gisteren zo'n dag van vier keer in slaap vallen boven de krant en voor de televisie en daarna de halve nacht wakker liggen.'

Hilariteit versus ernst. Een prachtige combi in een geweldig mooi boek. Leve Hendrik Groen!