Eind goed, landgoed

Ik moet even ‘afkicken’ van Landgoed Longbourn; terugkomen naar 2014. Ik was ondergedompeld in een eeuw met duidelijke klassenverschillen.
Jo Baker heeft Engelse Literatuur gestudeerd en dat is te merken. Ahoewel ze vertaald zijn, lees ik prachtige, goedlopende zinnen die me een inkijkje geven in de 19e eeuw.

Zelf schrijft ze dat haar verhaal de andere kant vertelt van Pride and Prejudice. In die klassieker stond de welgestelde familie centraal. In Landgoed Longbourn lezen we juist over het leven van het personeel van de welgestelden; de butler, knecht, de huishoudster en de dienstmeisjes. Weesmeisje Sarah van een jaar of 15 staat de familie Bennet bij in hun huishouden. Het verhaal wordt om haar heen gebouwd. Je leest over het harde werk dat ze verricht en de uitzichtloosheid daarvan. Je merkt dat ze gedienstig wil zijn, maar zich tevens afvraagt of er méér in het leven is dan verzorgen en schoonmaken. Schrijfster Jo Baker laat ook goed zien hoe de welgestelden op Sarah reageren. De een autoritair, de ander met respect. Sarah heeft geleerd zichzelf onzichtbaar te maken, maar krijgt het voor elkaar door niet één, maar twee mannen opgemerkt te worden. Eén wordt verliefd op haar, zijzelf verliefd op de ander. Die ander is de knecht die uit het niets op het landgoed verschijnt en geen woord loslaat over zijn leven. Verderop in het boek ontdek je wier zoon hij is en lees je over zijn heftige geschiedenis.

Landgoed Longbourn is een boek dat ik niet direct van de planken zou pakken, maar waar ik blij door verrast ben. Er wordt door een sticker op het boek verwezen naar de serie Downton Abbey. Misschien dat ik daar eens naar zal kijken om weer even terug in die tijd te gaan?