Het is aan ons; Waarom we de kunstenaar in onszelf nodig hebben om de wereld te redden

“Het is aan ons. Waarom we de kunstenaar in onszelf nodig hebben om de wereld te redden”; Merlijn Twaalfhoven, uitgeverij Atlas Contact, 2020.

Dit boek heb ik door een prijsvraag mogen lezen in ruil voor een recensie schrijven. Als docent kunstvakken sprak de titel mij meteen aan en was ik ook nieuwsgierig naar de inhoud ervan. En hoewel ik zeker niet een idealist ben zoals beschreven in dit boek, heeft het me wel aan het denken gezet. En dat zal het ook zeker nog een tijdje doen. Mede doordat de auteur op het einde van het boek nog veel lees- en kijktips deelt, gekoppeld aan de inhoud van zijn boek en ter verdieping van zijn betoog.
Dit betoog leest tegelijkertijd ook als een boeiend verhaal: anekdotes en beschouwingen wisselen elkaar af. Er zit van alles in dit boek beschreven zoals: geschiedenis, filosofie, psychologie, kunst, economie, politiek. Maar wel op een begrijpende en laagdrempelige manier.
Het is een boek dat je meeneemt met de auteur (componist en theatermaker) Merlijn Twaalfhoven naar diverse plekken op de wereld door de jaren heen. In verschillende anekdotes vertelt hij, hoe hij in samenwerking met amateurs, professionals, en nog vele andere mensen, op die plekken een ervaring wilde laten ontstaan en verbinding wilde scheppen tussen bijvoorbeeld mensen in een conflicts- of oorlogsgebied. Door middel van initiatieven waarbij gezamenlijk muziek en theater maken centraal stonden, maar waar zeker niet alles volgens een vooropgezet plan verliep. Hij schrijft daar verhalend over en ook wat hem persoonlijk dat opleverde.
Het boek is opgedeeld in een aantal specifieke ‘vaardigheden’: waarnemen, voelen, denken, maken, wat tezamen een vorm kan geven aan praktisch idealisme. De kern van dit boek is, dat we met praktisch idealisme, onze samenleving en wereldproblematieken, waar we allemaal deel van uitmaken puur door hier te zijn, kunnen verbinden, verbeteren en ons richten op een betere toekomst wereldwijd.
Ik kan dit boek zeker aanraden. Neem er de tijd voor. Laat het bezinken, denk er over na en praat erover met andere mensen. (Iets wat de auteur zelf ook meegeeft in zijn eigen betoog). En kijk wat je er zelf mee gaat doen. Ik neem het ‘mee’ op mijn manier in mijn kunstonderwijspraktijk voor nu. Concreet weet ik dat nog niet, maar wie weet wat voor mooie nieuwe ervaringen hieruit ontstaan…