Mooi en gruwelijk tegelijkertijd

Dit was het eerste boek dat ik gelezen heb met een leesclub, gekozen omdat clubleden ‘t Hooge Nest hadden gelezen en dat een goed boek vonden, waardoor men nieuwsgierig was naar deze titel. Ik zelf had nog nooit iets gelezen van Roxane van Iperen. De recensies op de boekcover deden al vermoeden dat het een heftig boek zou zijn en dit is ook zeker geheel waar gemaakt. Er worden eigenlijk door het hele boek drie hoofdpersonen gevolgd met elk een andere achtergrond. Later in het boek komen alle verhaallijnen op een of andere manier bij elkaar of blijken enigszins verweven. Dit alles in een setting van een bergdorp, een droge vlakte in niemandsland en de stad. (Naar alle waarschijnlijkheid in een zuid-amerikaans land.)Van Iperen weet alles enorm mooi te beschrijven waardoor je meteen een visuele voorstelling maakt van de omgeving. Ook kreeg ik wel voeling met de hoofdpersonen met name met Anjo, de verhaallijn die het meest uitgebreid is uitgewerkt. Van Iperen houdt niet van verbloemende taal en weet tot in de meest gruwelijke details de meest verschrikkelijke dingen te omschrijven alsof je er zelf ter plekke bij bent. Het komt allemaal keihard binnen en het werkt erg confronterend. Doet je zeker nadenken over sommige plekken op deze wereld waar mensen daadwerkelijk in soortgelijke omstandigheden hun leven moeten leiden. En gek genoeg toch nog hun geluk kunnen halen uit de kleinste dingen. Wat ik ontzettend knap vind is dat je enorme sympathie krijgt voor Anjo, zelfs nog op het moment dat hij ook slechte dingen doet. Hij kan er ook niets aan doen dat zijn wiegje ergens gestaan heeft en dat de verschrikkelijke dingen die hij ervaren heeft hem uiteindelijk maken tot wat hij is. Een in wezen goed mens maar wel met zijn eigen demonen. Het is mooi om als tegenhanger ook de andere verhaallijnen te volgen ieder met problemen van hele andere orde. En ook mooi hoe het uiteindelijk bij elkaar komt. Knap gedaan. Door de thematiek van het boek is het niet ‘for the faint-hearted’ en zal het naar de strot grijpen en nog wel een tijdje bij je blijven, misschien zullen sommige mensen het boek zelfs niet uit willen lezen omdat men het te heftig vindt. Toch zou ik dan doorzetten, want uiteindelijk is het ook gewoon wel een mooi en confronterend boek. Het allerlastigste van het hele boek vond ik het gebrek aan hoop. Het beetje hoop dat je hebt voor een beter einde voor de hoofdpersoon wordt algauw weer bruut weggerukt.
Maar ja, soms zijn de dingen ook gewoon niet mooier te maken dan ze zijn en moet je er maar gewoon doorheen… lees en oordeel zelf.