Een veelbelovende kern die verdrinkt in omwegen

Niet zonder mijn broer van Han van Wieringen begon voor mij met oprechte nieuwsgierigheid. Een verhaal waarin een broer met het syndroom van Down centraal staat, wekte meteen mijn interesse. Dat element is zonder twijfel het sterkste punt van het boek: de band tussen de broers wordt met aandacht en respect neergezet en voelt oprecht en menselijk.

Toch bleef die belofte voor mij grotendeels onbenut. Het verhaal verliest zich regelmatig in zijpaden die weinig toevoegen aan de kern. Er duiken scènes en gedachten op die voor mijn gevoel losstaan van het geheel, waardoor de focus verwatert. Sommige passages zijn abstract en zwaar aangezet, met een woordkeuze en zinsbouw die afstand scheppen in plaats van nabijheid. Dat maakte het lezen eerder een opgave dan een meeslepende ervaring.

Daarnaast worden er elementen geïntroduceerd die vervreemdend werken: gesprekken met overleden personages, plotselinge verdwijningen en expliciete scènes die narratief nauwelijks iets bijdragen. Juist daardoor raakt de emotionele kern — die van broederliefde en verantwoordelijkheid — ondergesneeuwd. Dat vond ik jammer, want daar had voor mij een veel krachtiger en ontroerender verhaal in gezeten.

Hoewel ik het boek met zorg heb uitgelezen, bleef ik achter met de vraag wat het mij nu echt had willen vertellen. Voor de mooie intentie en het bijzondere uitgangspunt geef ik Niet zonder mijn broer twee sterren.