Een sfeervol verhaal dat vragen oproept, maar niet alles beantwoordt

De prachtige cover van ‘Sporen van het voorland’ trekt direct de aandacht: donker, mysterieus en met een vleug van beweging, alsof iets ongrijpbaars in beeld is gevangen. Dat beeld past goed bij de inhoud van het boek, waarin rituelen, spiritualiteit en de sporen van het verleden samenkomen.

De roman vertelt het verhaal van Valerie en Alex, twee personages die ieder op hun eigen manier worstelen met verlies en mentale ontregeling. Valerie lijkt aanvankelijk onafhankelijk, maar blijft voor de lezer moeilijk te doorgronden. Alex is complexer, opgesplitst in verschillende persoonlijkheden die elkaar afwisselen in een wirwar van herinneringen, drank en voodoo-rituelen. Die combinatie van psychische problematiek en het spirituele maakt het boek interessant, maar ook verwarrend. De voodoo fungeert meer als achtergrond dan als uitgewerkt thema, waardoor het soms onduidelijk blijft wat werkelijkheid is en wat niet.

De schrijfstijl van Vanlangendonck is beeldend en soms poëtisch, maar niet altijd even toegankelijk. Vooral de hoofdstukken rond Xela en de Almacht vragen inspanning, met veel cursieve woorden en termen die het tempo vertragen. De hoofdstukken van Valerie lezen daarentegen vlotter en bevatten enkele prachtige zinnen.

Hoewel de spanning richting het einde goed wordt opgebouwd, voelt de ontknoping onaf. ‘Sporen van het voorland’ laat de lezer achter met vragen, maar ook een gevoel dat niet alles tot zijn recht is gekomen.