Intrigerend vanaf het allereerste moment!

Het verhaal in "Na de brand" voelde voor mij meteen vreemd & bijna buitenaards aan. Het begint met de begrafenis van Eden in Fenix, maar ik had nooit het idee dat er echt sprake was van collectieve rouw. Sommigen waren duidelijk verdrietig, maar bij anderen voelde het alsof ze vooral meespeelden omdat het zo hoorde – als een kudde schapen die geleid wordt. Dat er niemand echt wil uitzoeken wat er precies is gebeurd, gaf me vanaf het begin al het gevoel dat er iets niet klopte.

Eden zelf blijft min of meer afwezig, maar tegelijk draait het verhaal om haar. Ik vond desondanks niet dat we een duidelijk of compleet beeld van haar kregen. Alles wat we over haar te weten komen, zien we via de ogen van Payton. Achteraf blijkt dit ook een vrij eenzijdig perspectief te zijn, aangezien vrij snel duidelijk wordt dat Payton Eden misschien helemaal niet zo goed kende als ze dacht.

De vijf hoofdpersonages waren gelukkig wel allemaal verschillend & goed van elkaar te onderscheiden. Iedere persoon had zijn of haar eigen stem & motieven, maar Oakley was voor mij de minst betrouwbare persoon alsook degene waar ik echt geen respect voor kon opbrengen: ze komt over als verwend, snobistisch & in de waan dat alles enkel om haar draait.

De structuur, vanwege de afwisseling van de perspectieven, was in het begin wat lastig te volgen. Het duurde even voordat ik volledig kon schakelen & telkens wist wie ik nu aan het volgen was. Na een paar hoofdstukken echter zat ik er helemaal in, mede doordat de personages zo duidelijk van elkaar te onderscheiden zijn.

Op sommige momenten werden er hints gedropt die me echt van theorie deden wisselen. Vooral een bepaalde samenkomst binnen de school & het ontdekken van de onderlinge betrokkenheid tussen bepaalde personages zorgden voor een echte verrassing. In mijn hoofd had ik iedereen al minstens één keer beschuldigd, dus mijn mond viel toch wel even open bij de uiteindelijk onthulling.

Het small town-gevoel vond ik heel luguber. Iedereen kent iedereen & dat zorgt voor een alom aanwezig groepsgevoel, zelfs als de mensen in kwestie niet zo heel erg hecht zijn. Het feit dat het grootste deel van de stad afhankelijk is van Lewis Industries, maakt het geheel nog onwaarschijnlijker & beïnvloedt ook hoe de waarheid wel of niet naar buiten kan komen.
Qua spanningsopbouw voelde het voor mij niet alsof er één grote climax was, maar eerder meerdere kleine onthullingen die naar het einde toewerkten. We leren telkens weer iets nieuws: over de thuissituatie van Eden & Payton, over wat er zich heeft afgespeeld op Pierce High School, de omstandigheden van de brand enzovoort.

Het einde vond ik mooi en passend. Het gaf me het gevoel dat het verhaal op een serene, rechtvaardige manier werd afgerond. Vooral voor Payton voelde het als een moment van rust & een mooie manier om Eden te eren. Het was ook fijn om te zien dat de andere personages stilaan hun weg vinden in het doolhof dat hun leven moet voorstellen. De boodschap dat de waarheid nooit uitdooft, bleef achteraf hangen & vond ik heel krachtig. Het laat zien dat de waarheid er altijd is & hoe dan ook naar buiten zal komen.

Ik wil graag HarperCollins Young Adult Holland bedanken voor dit e-book dat ik heb mogen ontvangen in ruil voor een eerlijke recensie. Ik zal in de toekomst zeker meer leren van Marieke Nijkamp, dit boek smaakt oprecht naar meer!