sterk verhaal over hoe een beroerte het leven van jezelf en je omgeving kan veranderen.

Robert "doc" Wright is op expeditie in Antarctica samen met twee onervaren onderzoekers als ze buiten overvallen worden door een storm. De mannen worden van elkaar gescheiden en Robert krijgt op dat moment een beroerte. Hij weet zich in veiligheid te brengen, maar maakt onbewust foute beslissingen die een ander het leven kost.
Zijn vrouw Anna, die hem elk jaar maandenlang niet ziet en zelf een carrière heeft opgebouwd krijgt opeens een invalide man in huis en mag hem gaan verzorgen. Dit gaat met horten en stoten, zij heeft hem nog nooit zo lang thuis gehad en hoeven verzorgen, hij accepteert niet dat er iets mis is en voelt zich beperkt door de afasie die op is getreden. Bij hem uit zich dit doordat hij de woorden die hij in zijn hoofd heeft niet meer uit kan spreken.
Het verhaal gaat vooral over accepteren van de ontstane situatie en ook over begrip krijgen voor afasie. De schrijfstijl in het tweede deel van het boek verandert van beschrijvingen naar herhalingen van zinnen en uitingen van onbegrip naar elkaar. Hoe is het om in je hoofd te leven en je niet verstaanbaar te kunnen maken. Ik heb het idee dat de schrijver dit in de schrijfstijl probeerde weer te geven. De finale is de voorstelling van de leden van de afasietrainingsgroep.
Ze vertellen/zingen/beelden uit op hun eigen manier wat hun overkomen is en op wat voor manier ze zich nog wel kunnen uiten. Dat is een eyeopener voor veel toeschouwers. Het sterke van dit boek is de beschrijving van de hoofdpersonen, hoe ze waren en hoe ze worden. Ze zijn nog steeds de zelfde persoon, maar worden gedwongen hun eigen zelfbeeld aan te passen.