Adembenemend mooi

Er zijn duizenden boeken over de liefde. Maar dit boek onderscheidt zich op meerdere niveaus. Steman beschrijft de liefde tussen Madeleine en haar -nooit geconsumeerde- jeugdliefde Jasper. Zij is getrouwd en ongeneeslijk ziek. Hij is kunstenaar en woont in het landhuis van zijn vrijgevochten grootouders. Zij wil nog één keer bemind worden; door hem. En dat blijft niet bij één keer... Er ontstaat een intense liefdesrelatie. Het verlangen druipt van de pagina’s en de beschrijvingen van de liefdesscènes laten weinig aan de verbeelding over. Toch wordt het nergens plat. Het blijft prachtig.

Dat huis van Jasper ademt geschiedenis en hangt vol met kunst uit begin 20ste eeuw. Steman heeft zich goed verdiept in de kunsten en de filosofie van opi en omi, zoals de grootouders van Jasper genoemd worden. Schilderijen van Toorop, Mondriaan en Louise van Blommenstein hangen in het huis
En naast de verhaallijn van Jasper en Madeleine stapt Steman het verleden in. Zo word je als lezer meegenomen in de kunst en in hoe Jaspers grootouders in het leven stonden. Zij hadden een driehoeksverhouding met ‘tante’ Josephine en geloofden in de vrije liefde, erg vooruitstrevend in hun tijd. Ook waren ze ervan overtuigd dat liefde over de dood heen zijn weg vindt. En dat gegeven sluit weer mooi aan bij de liefde tussen Madeleine en Jasper. Want naast de tijdlijn in het heden laat Steman in korte fragmenten een andere tijdlijn zien: die van het leven wat ze nooit geleefd hebben.
Maar of het daarmee minder ‘waar’ is…?
Ik heb genoten van dit boek 🙏🏼