Een bijzonder mooie roman die je allerlei emoties laat voelen!

De 17-jarige Lenni Pettersson wil alles uit het leven halen, maar de tijd dringt en het leven is kort, te kort, zeker voor haar. Ze ligt op de afdeling Palliatieve Zorg van het Glasgow Princess Royal Hospital en zal het ziekenhuis niet meer levend verlaten. Daarom zoekt ze naar manieren om haar leven zo leuk en betekenisvol mogelijk te maken, want Lenni wil léven, haar stempel op deze wereld drukken.

Ze gaat kennismaken met God in de ziekenhuiskapel omdat ze zo nog eens van de afdeling afkomt en ze sluit vriendschap met Father Arthur, met wie ze grote levensvragen bespreekt, ook al heeft hij ook niet alle antwoorden. In het nieuwe activiteitenlokaal ontmoet ze Margot, een 83-jarige medepatiënt, en samen bedenken ze een plan. Samen leven ze al 100 jaar, en dat is best een prestatie. Ze beginnen aan een groot project: ze willen 100 schilderijen maken, één voor elk jaar van hun levens, schilderijen die de verhalen van hun levens uitbeelden.

“We willen dat de mensen ons kennen, ons verhaal kennen, dat ze weten wie we zijn en wie we zullen worden. En als we er niet meer zijn, dat ze weten wie we waren.”

Door het delen van deze verhalen ontstaat er een bijzondere, intieme en belangrijke vriendschap en ze kijken allebei uit naar hun momenten samen. De meeste verhalen zijn van Margot, en zo reflecteert zij op haar roerige, enerverende en soms zware leven, verzoent ze zich met bepaalde gebeurtenissen en herleeft zij diverse emoties. Voor Lenni betekent dit het creëren van nieuwe ervaringen en herinneringen, het beleven van momenten en mijlpalen die zij zelf nooit zal meemaken. In het begin heb je veel vragen over haar leven, en ook al worden die vragen naarmate het boek vordert wel bijna allemaal beantwoord, toch had ik haar graag nóg beter leren kennen en nóg meer willen lezen over de vriendschap tussen Margot en Lenni, want nu staan vooral de herinneringen centraal.

Gedurende het verhaal zul je moeten lachen om scherpe en gevatte uitspraken, grappige afleidingsmanoeuvres en de onhandigheid van de Nieuwe Zuster, je zult ontroerd raken door lieve gebaren en onder de indruk zijn van de kracht van de levensechte, geweldige personages. Deze mensen sluit je in je hart. Áls je je laatste maanden in een ziekenhuis zou moeten doorbrengen, dan hoop je dat je zo’n groep mensen om je heen hebt.

Dit is een boek dat je allerlei emoties laat voelen, het is indrukwekkend, meeslepend, lief, verdrietig, humoristisch, sprankelend, hoopvol, verrassend en nog zoveel meer, het raakt je. Het is een bijzonder mooie roman over de kracht van vriendschap, leven alsof er geen morgen is, de oneerlijkheid van veel te korte levens en iets achter willen laten. Lees dit boek!