Onze verloren harten

In ‘Onze verloren harten’ maak je kennis met Bird, een twaalfjarige jongen die samen met zijn vader in een klein studentenappartement woont, zijn moeder is een paar jaar geleden verdwenen. Na een grote economische crisis in Amerika heeft de politiek China daarvan de schuld gegeven, waarop alle Amerikanen van Aziatische afkomst met de nek worden aangekeken. Er is racisme, er zijn fysieke aanvallen en kinderen worden herplaatst als de autoriteiten vinden dat de ouders niet vaderlandslievend genoeg zijn of op welke (ingebeelde) manier dan ook de PACT schenden, Preserving American Culture and Traditions, de wet die is opgesteld om de 'Amerikaanse cultuur' te behouden. Ook een schoolvriendin van Bird is zo'n herplaatst kind en van haar leert hij meer over de oneerlijkheid en de willekeur van die herplaatsingen en hij voelt met haar mee, omdat haar gemis, net als dat van hem, tastbaar is.

Als Bird op zoek gaat naar zijn moeder ontdekt hij dat zij gedichten schreef, en dat één regel uit een werk van haar, 'Onze verloren harten', veelal wordt gebruikt door de protestbeweging tegen PACT. Zijn zoektocht leidt hem langs bibliotheken, hij krijgt hulp uit onverwachte hoek en wanneer hij een mysterieus briefje vindt, vertrekt hij richting New York om het spoor te volgen. Bird is een lieve jongen die ziet dat zijn vader zijn best doet, maar ondanks alles het liefste zijn moeder weer in zijn armen wil sluiten. Hij is slim en denkt goed na over zijn volgende stappen, terwijl hij wordt gedreven door zijn wens om zijn moeder te vinden.

Als het perspectief wisselt en je leest vanuit de moeder van Bird, leer je meer over de opkomst van de PACT, over de impact van deze wet op de samenleving, over ondergrondse netwerken die de gevolgen van deze wet proberen tegen te gaan, over het werk dat zij nog steeds uitvoert. Dit geeft je een goed beeld van deze toch wel dystopische wereld, van de spanningen en angst die de mensen voelen en zie je hoe kinderen van het ene op het andere moment van hun ouders worden gescheiden. Het is een relatief traag verhaal waarin veel wordt uitgelegd, en hoewel ik soms graag meer de emotie en diepgang had willen zien in de karakterisering van personages, geeft het ook een bijzondere blik op de situatie, die je van een afstandje bekijkt terwijl je tegelijkertijd leest wat de impact van deze wet is op de levens van mensen.

Het is een dystopie, maar dit verhaal komt soms eng dicht bij de realiteit, het is voor te stellen dat zoiets zou kúnnen gebeuren. Het verhaal is boeiend van begin tot einde, behandelt complexe onderwerpen, het gaat onder je huid zitten en neemt je helemaal mee in deze wereld. Het zet je aan het denken en deze intense roman over de kracht van woorden en het vertellen van de verhalen van mensen naar wie niet wordt geluisterd, over ongelijkheid, opoffering, familiebanden en de liefde van een moeder voor haar kind is dan ook zeker het lezen waard!