Dodelijke verveling

Dit zou een roman moeten zijn over een doodnormale, 13 in een dozijn straat. Over de bewoners en hun geplogenheden en dan opgesmukt met een spannend geheim en een dramatische gebeurtenis.

Enerzijds voldoet het boek aan de verwachtingen, het samenleven in een dorpse straat in een stad; wordt op intimistische manier beschreven. Alle grote en kleine kantjes van mensen in het algemeen komen aan bod, zorg voor elkaar, maar ook doorgedreven bemoeizucht; betrokkenheid bij elkaars problemen maar ook ongezonde nieuwsgierigheid, en ga zo maar door. Elk positief gegeven heeft nu eenmaal ook een negatieve kant en vice versa.
Wat betreft een spannend geheim en een dramatische gebeurtenis…Beide zag je al van ver afkomen.
Dat is net zo teleurstellend als de plot van een tv programma kunnen voorspellen na de eerste 5 minuten dat je begon te kijken.

De karakters zijn weinig dimensionaal beschreven; je hebt de opruimer, de klager; de leidster; enz. en verder is er weinig uitdieping bij elk van deze personages te bespeuren. Zij vervullen wel hun noodzakelijke rol binnen het verhaal. En enkele worden wel een beetje uitgediept, maar het laat veel ruimte over voor meer…
Zo worden er veel thema’s en levensvragen aangesneden (ouderenzorg - vanuit het standpunt van de mantelzorger en vanuit dat van de oudere -, keuzestress, zelfmoord, driehoeksverhoudingen, drugsproblematiek). Mocht slechts 1 ervan meer uitgewerkt zijn, dan zou dit het boek al naar een hoger niveau getild hebben.

Het verhaal zelf kabbelt zo maar verder, net als het leven van alle dag, met heel herkenbare situaties, emoties en gedragingen. Of zoals de schrijfster het zelf verwoordt: een roman over "gewone mensen en dingen die niet voorbijgaan”. Een recept voor saaiheid.

Al met al toch een boek met weinig diepgang, al zijn er mogelijkheden genoeg om de personages meer te laten worden dan kartonnen figuren. Samen met de beschrijving van het trage leven; mist het boek daardoor de nodige elementen om het een boeiend boek te maken. Ik bleef op mijn honger zitten…

Indachtig de tips voor een goede recensie, heb ik wel een mooie uitspraak gevonden: "Wees blij met dagdromen. Dat betekent dat nog veel mogelijk is. Op mijn leeftijd leef je met herinneringen en loop je het risico je te verliezen in het verleden”; woorden van Angèle, de oma.
En hoe kan je een favoriet personage vinden als de figuren een-dimensionaal blijven.
De schrijfstijl is wel vlot en het taalgebruik is aangenaam.
De kaft zou een graffiti voorstellen, waar is het kleurgebruik van street-art? Desondanks is de kaft wel mooi en in functie van het boek.

Alles samengenomen krijgt dit werk van mij 3 sterren.