Oppervlakkig

Dit leest vlot weg, dat zeker. De losse observaties en anekdotes hebben het tempo van een vakantieblog: luchtig, vrolijk en vol kleur. Wie hoopt op een reisboek met meer diepgang, cultuurhistorisch inzicht of persoonlijke reflectie, komt bedrogen uit.

Redhed hopt van stad naar dorp, van gerecht naar gekke ontmoeting, en hoewel dat aanvankelijk vermakelijk is, begint het al snel oppervlakkig te voelen. De beschrijvingen blijven vaak aan de oppervlakte hangen, alsof ze geschreven zijn op het terras van een hip koffietentje, net voordat de cappuccino koud wordt. Wat zegt dat eigenlijk over het land, de mensen, of de context?

De ontmoetingen blijven vluchtig, het perspectief anekdotisch, en het boek mist een duidelijke rode draad of oprechte verdieping. Zelfs de meer beladen locaties – zoals Gori, geboorteplaats van Stalin – worden vooral gebruikt als decor voor de volgende lichtvoetige beschrijving, in plaats van dat er echt wordt stilgestaan bij hun betekenis.