Sarcasme, geheimen en slow burn

Ophelia krijgt via een beurs toegang tot Sorrowsong University, een elitaire en afgesloten universiteit in de Schotse Hooglanden. Wat voor anderen een droom is, gebruikt zij om de waarheid achter de dood van haar ouders te achterhalen. Onopgemerkt blijven lukt niet wanneer ze wordt gekoppeld aan Alex Corbeau-Green, de zoon van een familie die ze niet vertrouwt.

Door het grote aantal personages duurde het even voordat ik echt in het verhaal zat, maar achteraf had ik dit niet anders gewild. Zodra het verhaal op gang komt, blijft de spanning en mysterie constant aanwezig. Af en toe moest ik een bladzijde opnieuw lezen, wat me soms kort uit het verhaal haalde, maar dat deed weinig af aan de leeservaring.

Het verhaal wordt verteld vanuit de POV’s van Ophelia en Alex, terwijl de andere personages continu voelbaar aanwezig zijn. Samen vormen zij een found family die Ophelia nooit had verwacht, iets wat ik oprecht ontroerend vond.

Ophelia is een eenzame buitenstaander vol sarcasme, verdriet en wraak, die mensen op afstand houdt met haar scherpe opmerkingen maar diep vanbinnen verlangt naar verbinding. Alex lijkt alles te hebben, maar is emotioneel beschadigd door familieproblemen, onder zijn pantser schuilt een zorgzaam en beschermend karakter.

De romance is een echte slow burn, vol wantrouwen, scherpe opmerkingen en onderlinge spanning, die langzaam groeit naar iets oprechts. Ik heb enorm genoten van Ophelia’s opmerkingen, ze hadden zo mijn eigen gedachten kunnen zijn. De dynamiek en het gekibbel tussen haar en Alex vond ik zo heerlijk om te lezen. Ook Vincenzo, met zijn enthousiaste en drukke gebabbel, wist me steeds weer te laten glimlachen.

Woods weet Sorrowsong University en de Schotse Hooglanden sfeervol en beeldend neer te zetten. Door de vele details kon ik me volledig verliezen in de setting. Ik kan niet wachten op deel 2!