Een koude douche met een actueel thema

“Ik heb twaalf jongens gepijpt in Magaluf. Tot nu toe hebben 23.096 mensen me dat zien doen.” Op deze manier opent Su haar standpunt van het verhaal. Met deze directe en misschien nogal brute beschrijving van de gebeurtenis krijgen we meteen een beeld op het actuele thema dat zal aangehaald worden in de thriller geschreven door Helen Fitzgerald, namelijk het ongewilde verspreiden van een sextape online. In 260 pagina’s komen we de miscchien net wat te absurde manier te weten waarop moeder Ruth wraak probeert te nemen op de maker van het filmpje van haar dochter.
Op aanraden van mijn zus koos ik ervoor om de literaire thriller Verloren dochter te lezen, geschreven door Helen Fitzgerald. Deze Australische schrijfster verhuisde in 1991 naar Glasgow en begon hier met schrijven. Sindsdien debuteerde ze in 2007 met de literaire thriller kleine meisjes en werd genomineerd voor een Spinetingler Award. In het boek verloren dochter vertelt ze het verhaal van Su.
Su Oliphant-Brotheridge uit Doon is een ideale dochter. Ze haalt goede punten en houdt zich aan de regels. Kortom gaf ze niemand ooit de kans spijt te krijgen van haar adoptie uit Zuid-Korea, tot op het punt dat ze niet meer weet wat haar eigen dromen zijn en welke ze heeft gecreëerd om op te leven aan de verwachtingen. Dit valt allemaal in duigen na een vakantie met haar zus Leah. Su is nergens te bekennen, maar online gaat ondertussen een video viraal waarop te zien is dat ze dronken bij twaalf jongens sexuele handelingen verricht in een nachtclub in Magaluf.
Thuis zien ook haar ouders, Bernie en rechter Ruth, deze video en proberen tevergeefs de daders te laten vervolgen. Su blijft wegtrekken en zich verstoppen voor haar nieuwe bekendheid, terwijl thuis de situatie escaleert en Ruth een bijna gestoord plan opstelt voor wraak waarbij ze misschien wel voor de eerste keer in haar leven de wet zal overtreden. Ze zal ervoor vechten haar dochter terug te krijgen, net zoals ze dat in het verleden ook heeft gedaan, zelfs al brengt ze haar biologische dochter Leah in gevaar.
Met momenten werd het steeds moeilijker om haar plan bij te houden, net als het feit dat ze haar eigen minderjarige dochter de schuld geeft van wat haar andere dochter overkwam en haar alleen wegstuurt om haar terug te halen. De verhaallijn werd bovendien ook een stuk ingewikkelder doordat het perspectief tussen elk hoofdstuk zowel tussen de personages als in de tijd sprong. Hierdoor duurde het soms net wat te lang voor het duidelijk was wat er nu eigenlijk aan het gebeuren was in dat hoofdstuk.
Hoewel het begon met een duidelijke verhaallijn, verdween deze een beetje naarmate dat het verhaal zich vorderde en werden er steeds meer beslissingen gemaakt die vanuit een lezersstandpunt nogal plots en onberedeneerd overkwamen. Ook kwamen er enkele personages aan bod die uiteindelijk niet echt een bijdrage leverden aan het verhaal.
Dankzij de duidelijke, maar niet onnodig complexe taal leest het boek zeer vlot en de lengte van de hoofstukken dragen hier zeker ook aan bij. Dit was essentieel om doorheen het boek te raken op sommige momenten omdat er vaak niet echt te spreken was over spanning, maar meer over nieuwsgierigheid.
Het boek verloren dochter geeft een mooie kijk op een actueel thema, maar is enkel een aanrader als je niet op zoek bent naar een echte thriller. Hiervoor mist het namelijk wat spanning. Met momenten was het moeilijk om me in te leven in de soms nogal vreemde gedachtengang van de personages, maar Helen Fitzgerald maakt dit goed met haar schrijfstijl.