Liefde tussen twee werelden

“Wat als je aan het einde van de wereld de liefde van je leven tegenkomt en hem niet meer kunt loslaten?”

Met deze vraag begon ik aan het boek ‘De lange weg naar huis’ van Sanne Zurné. Ik heb het boek via De club voor echte lezers en uitgeverij Atlas Contact gekregen, voor in de ruil dat ik het zal recenseren.

Ik als onwetende lezer wist ik niet waar de eilandengroep Kiribati lag. Wanneer ik het verhaal begin te lezen, lees ik over de liefde die Sanne heeft voor het eiland.
Daar heeft ze Taubu ontmoet – visser, lokale volleybalheld en volkomen onbekend met het westen.

Het wordt helemaal interessant wanneer Taubu – die nooit gevlogen heeft – via veel omwegen naar Nederland vliegt. Sanne begeleid hem via beeldbellen en merkt hier al cultuurverschillen op. Wanneer Taubu eindelijk in Nederland aanlandt, is de marechaussee cynisch en houdt hem aan.
Gelukkig mag hij het land in. Daar merkt Sanne op dat Taubu's wereldje klein(er) is en zij westers leeft, waardoor Taubu – voor mij dan – in grappige situaties terecht komt en Sanne vaak dingen tevergeefs moet uitleggen of alles weer moet oplossen. Maar wanneer Covid toeslaat, en de grenzen dicht gaan, kan Taubu niet terug naar zijn geboorteland.

Ook bij vele instanties die Sanne belt – en vervolgens een halfuur tot langer in de wacht staat – worden ze van het kastje naar de muur gestuurd.
Dit maakt Taubu op den duur illegaal.

Wat ik heel erg mooi vind, is dat wanneer ze worden uitgenodigd voor een etentje in Leiden van een vriendin van Sanne, en dat haar buurjongen iets geks zegt: “Wow, jullie hebben het gewoon gered. Echt inspirerend!”. “Als je uit elkaar wil ga je uit elkaar. Punt. Dan vind je wel een oplossing. Jullie zijn na alle narigheid die je net zat op te sommen nog bij elkaar, dat zegt genoeg!”.

Nóg mooier is wanneer Sanne haar Taubu ten huwelijk vraagt, nadat hij in Berlijn slaagt voor zijn inburgeringscurcus Nederlands.

Wanneer Sanne zwanger raakt van hun zoontje Zafar, blijkt vader Taubu de rust zelve te zijn in de hele zwangerschap. Als ze eindelijk weer naar Kiribati mogen vliegen, breekt Taubu open en spreekt hij zich uit. Hij vertelt hoe alles voor hem is geweest. Wat erg ontroerend en mooi is.

Dit bewijst dat mensen naar elkaar toe kunnen groeien, desondanks andere afkomst en cultuur. Dit maakt dit boek in mijn ogen een echte eyeopener voor mensen met een radicaal standpunt naar buitenlandse mensen die in Nederland hun weg proberen te vinden, te wonen en te werken.
Je leest immers dat Taubu van werken helemaal opleeft en zich helemaal met alles wat hij heeft daarvoor inzet.

Al bij al een ontzettend ontroerend, goed, mooi en ook grappig boek dat niet zal misstaan op de leestlijsten Nederlands op middelbare scholen.

Ik wens bij deze Sanne, Taubu en Zafar alle geluk toe, ik heb door middel van dit boek ze in mijn hart gesloten.

**