Niet haar beste boek...

Mijn recensie is opdracht geschreven. Ik wil hier voor 'De club van de echte lezers' en 'Atlas Contact' heel hartelijk voor danken. Ik ruil voor een recensie-exemplaar mocht ik mijn ongezouten mening geven over het boek Vacht! van Cobi van Baars.

De eerste pagina van dit boek begint origineel. Geen zin dat begint met ´Ik´, maar met ´Knotje´. Het is niet meteen duidelijk wie, wat, waar, waarom het begint met Knotje, maar al snel lezende kom je erachter dat het om de hoofdpersoon gaat. Eline is de hoofdpersoon en wordt beschreven in de derde persoon.

Eline van der Veer is archiefmedewerkster dat gevestigd is in een voormalig klooster. Dat sprak mij als lezer al meteen aan. Het is een unieke setting, niet veelkomende setting. Het is de hemel voor aarde op haar, want je komt als lezer al snel erachter dat Eline erg op zichzelf is en sociaal contact moeilijk vindt. Dit wordt versterkt wanneer er een mail leest met commentaar over haar wat ze eigenlijk niet had mogen lezen. Haar collega's maken flauwe grappen over haar, geven haar bijnamen achter haar rug om en gaan niet bepaald netjes met haar om. Dit gebeuren maakt haar (logischerwijs) erg onzeker en eenzijdig, ze zondert zich af en is haar graag in haar eigen wereld. Ook bij de kudde schapen op haar werk vindt ze rust. Regelmatig mompelt ze bij zichzelf ‘Vacht!’, kijkt graag hoe de schapen geschoren worden en draagt een wollen vest wat voor haar aanvoelt als een "tweede huid" ofwel een letterlijke vacht. Ze is geobsedeerd door de herder en haar buurman en een verliefdheid groeit op.

Wat ik wel storend vind aan het boek is dat er zoveel karakterbeschrijvingen zijn van haar collega's en andere personen. Dat ik al snel de draad kwijtraakte en niet meer wist wie is wie en wat typeert deze? Ook is Eline (helaas) geen spannend hoofdpersoon. Ze is zelfs zachtjes gezegd passief te noemen, omdat ze niet in actie over gaat en zich timide opstelt.

Ook lees ik een boek vaak in 1 á 2 dagen uit. Dit boek las ik in etappes. Ik heb het boek acht keer gepakt, maar las het boek vol verveling.

Hoe komt dit?

Hoewel het knap is om een roman te schrijven over een verhaal waar werkelijk eigenlijk niets gebeurt op het gevoelsleven van Eline na, is dit boek makkelijk oersaai te noemen. Het pakt niet, geen mooie poëtische zinnen en het kabbelt zich maar heel langzaam voort zonder enigszins een spanningsboog.

Het spijt me, maar na bladzijde 100 verlangde ik heel erg naar een andere leukere roman. Ik heb het boek uitgelezen. En het slot is daarentegen wel echt prachtig geschreven. Alhoewel het voorspelbaar was te noemen. Het was geen verrassing dat het zo zal aflopen.

Al bij al een boek wat ik niet meteen zal aanraden om te lezen. Toch wil ik de schrijfster niet afbranden. Cobi van Baars heeft het boek ‘De Onbedoelden’ geschreven en deze is werkelijk waar echt prachtig.
Dit boek was voor mij helaas de grootste teleurstelling en geen waardige opvolger.

**