Matig en voorspelbaar

Moment waar ik afhaakte: de relatie-ontwikkeling tussen de kgb-officier en de hoofdpersoon. Totaal bizar en uit de lucht gegrepen. Zeker in Rusland. En hangen hotels in Moskou niet vol met afluisterapparatuur? Er zijn in het boek veel van dit soort potentïele afhaakmomenten. Voorbeeld: de beveiliging van Stad 40 (je kunt toch blijkbaar zonder probleem een nachtje wegblijven, zonder standrechterlijk te worden neergeschoten). Bij dit soort fictie (die eigenlijk non-fictie wil zijn) zijn de details van belang voor het welslagen van het verhaal. Dat is m.i. niet gelukt. Neem als voorbeeld Frederick Forsyth, waar de details van het verhaal maakten dat je als lezer het gevoel krijgt non-fictie te lezen. Pulley maakt er een roman/thriller/spionage/boeketreeksboek van. Wat mij betreft is dat op alle fronten mislukt. Kortom: miskoop.
Oh ja, nog slecht vertaald ook: “Hoe gaat het met u?” Antwoord: “Ik ben begesteerd.”