Lezersrecensie
Een wondermooi, en verwonderlijk boek
Een wondermooi, en verwonderlijk boek: De oosthoek van de Melkweg van Han Leeferink
Het weergeven van wat niet in woorden is te vangen, misschien niet eens zichtbaar is te maken, maar wel degelijk in een leven, of drie levens, aanwezig is en ervaren wordt. Dat lijkt de essentie van het kwetsbare en ontroerende verhaal over drie jonge mensen in Han Leeferinks debuutroman De oosthoek van de Melkweg uit 2025. Het was ook de essentie van zwerfdagboek, een uitgave die hij in 2024 samen maakte met beeldend kunstenaar Puck Willaarts.
De stijl is prachtig, de woordkeuze zorgvuldig, en het verhaal zelf is mooi, verstild en boeiend. En het boeit zeker: je wilt doorlezen om te kunnen begrijpen en duiden wat er gebeurt of is gebeurd in het leven van deze drie mensen.
Er gebeurt veel; het verhaal wordt concreet en herkenbaar verteld en je (be)leeft het leven mee met de personen (Tomas, Lisa, Axl). Je zou kunnen zeggen dat het verhaal een leven (dat van Tomas) weergeeft zoals het zich in de persoonlijke ervaring voordoet, voorafgaand aan de reflectie. Tomas is daarbij vooral toeschouwer van het verhaal van Axl en Lisa, broer en zus. Hij wordt door hen geraakt, zoals hij door het licht van de maan wordt geraakt. Onbereikbaar, niet te vangen, alleen maar in stille, woordloze verwondering te ondergaan.
Tegelijkertijd is het bijzondere aan dit boek, dit verhaal, precies datzelfde: je ondergaat het. Het verhaal is zo geschreven dat het niet duidt, niet uitlegt, niet oordeelt en daar ook geen ruimte voor geeft. Het verhaal laat je in verwondering achter; je vragen blijven onbeantwoord, maar je bent een heel mooie ervaring, en een geleend leven, rijker. Han Leeferink gebruikt in zijn verhaal inderdaad “het woord als stille, leefbare ruimte om jezelf in te verliezen” (blz. 256).
Een boek dat stille verwondering oproept. Tenminste: als je niet in de valkuil stapt om het verhaal alsnog te duiden, de open vragen in te vullen met eigen verhalen en interpretaties, en aldus een “Droodist” (zie blz. 34-35) te worden. In Leeferinks (Lisa’s) woorden: ‘We reduceren de ander te vaak tot een personage binnen ons eigen verhaal, waardoor het zicht op die ander verloren gaat achter een mist van woorden die we zelf creëren.” (blz. 35). Dit verhaal is een oproep en een les om dat niet te doen, maar in open verwondering te aanschouwen en ondergaan.
Wel heel mooi, bijzonder en tegelijkertijd paradoxaal hoe Leeferink met woorden een verhaal heeft geschreven dat in essentie duidelijk maakt dat je met woorden de stilte en de leegte, of de werkelijkheid, het leven en een ander, in hun volheid nooit kunt vangen of bereiken.
Han Leeferink – De oosthoek van de Melkweg. Uitgeverij Nachtwind. 308 blz. €24,50
Het weergeven van wat niet in woorden is te vangen, misschien niet eens zichtbaar is te maken, maar wel degelijk in een leven, of drie levens, aanwezig is en ervaren wordt. Dat lijkt de essentie van het kwetsbare en ontroerende verhaal over drie jonge mensen in Han Leeferinks debuutroman De oosthoek van de Melkweg uit 2025. Het was ook de essentie van zwerfdagboek, een uitgave die hij in 2024 samen maakte met beeldend kunstenaar Puck Willaarts.
De stijl is prachtig, de woordkeuze zorgvuldig, en het verhaal zelf is mooi, verstild en boeiend. En het boeit zeker: je wilt doorlezen om te kunnen begrijpen en duiden wat er gebeurt of is gebeurd in het leven van deze drie mensen.
Er gebeurt veel; het verhaal wordt concreet en herkenbaar verteld en je (be)leeft het leven mee met de personen (Tomas, Lisa, Axl). Je zou kunnen zeggen dat het verhaal een leven (dat van Tomas) weergeeft zoals het zich in de persoonlijke ervaring voordoet, voorafgaand aan de reflectie. Tomas is daarbij vooral toeschouwer van het verhaal van Axl en Lisa, broer en zus. Hij wordt door hen geraakt, zoals hij door het licht van de maan wordt geraakt. Onbereikbaar, niet te vangen, alleen maar in stille, woordloze verwondering te ondergaan.
Tegelijkertijd is het bijzondere aan dit boek, dit verhaal, precies datzelfde: je ondergaat het. Het verhaal is zo geschreven dat het niet duidt, niet uitlegt, niet oordeelt en daar ook geen ruimte voor geeft. Het verhaal laat je in verwondering achter; je vragen blijven onbeantwoord, maar je bent een heel mooie ervaring, en een geleend leven, rijker. Han Leeferink gebruikt in zijn verhaal inderdaad “het woord als stille, leefbare ruimte om jezelf in te verliezen” (blz. 256).
Een boek dat stille verwondering oproept. Tenminste: als je niet in de valkuil stapt om het verhaal alsnog te duiden, de open vragen in te vullen met eigen verhalen en interpretaties, en aldus een “Droodist” (zie blz. 34-35) te worden. In Leeferinks (Lisa’s) woorden: ‘We reduceren de ander te vaak tot een personage binnen ons eigen verhaal, waardoor het zicht op die ander verloren gaat achter een mist van woorden die we zelf creëren.” (blz. 35). Dit verhaal is een oproep en een les om dat niet te doen, maar in open verwondering te aanschouwen en ondergaan.
Wel heel mooi, bijzonder en tegelijkertijd paradoxaal hoe Leeferink met woorden een verhaal heeft geschreven dat in essentie duidelijk maakt dat je met woorden de stilte en de leegte, of de werkelijkheid, het leven en een ander, in hun volheid nooit kunt vangen of bereiken.
Han Leeferink – De oosthoek van de Melkweg. Uitgeverij Nachtwind. 308 blz. €24,50
1
Reageer op deze recensie
Gesponsord
De ijzersterke nieuwe roman van de auteur van de moderne klassieker De overlevenden! Schrijf je nu in voor de Hebban Leesclub.
