Boeiend, toegankelijk, onderhoudend, verbijsterd. Het COA bezien vanaf de werkvloer.

Na een carrière in het internationale bedrijfsleven gaat de schrijver aan de slag als case manager op een AZC. Leuke, schrijnende, ontroerende en verbijsterende casussen wisselen elkaar in hoog tempo af. Met een heel persoonlijk verhaal sleurt Schwippert je zo mee naar de werkvloer van het COA. En dat is even boeiend als confronterend. Zonder oordeel over de aanvraag wordt de asielzoeker bijgestaan op de weg tussen aankomst en inburgering – of vertrek. En wat doet dat met hem, als professional, als mens? Schwippert’s motivatie is oprecht – hij doet het werk nog steeds met plezier – maar tegelijkertijd legt hij vlijmscherp bloot waar het systeem faalt. Dat is opgezet om mensen voor korte tijd onderdak te geven en een beetje wegwijs te maken terwijl doorstroming of uitzetting stagneert. Hij is eerlijk: er zitten genoeg rotte peren tussen; daar moet beter mee worden afgerekend. Maar wie toch wel blijft wil niets liever dan snel aan de slag met een zinvol leven. Deze mensen worden niet weken, maar maanden, soms jaren letterlijk rondgepompt in een systeem dat daar niet op is ingericht. Met die blik spat verspilling van geld en potentieel van de pagina’s. Wat de lezer achterlaat met de vraag: wie wordt hier beter van? Dit boek is op zijn minst een waardevolle bijdrage aan een beetje bewustwording, maar vooral een goed verpakte oproep om het COA zijn taak slimmer, effectiever en véél goedkoper te laten uitvoeren in het belang van ons allemaal. De rol van de IND en de politieke besluitvorming is hierbij evident. Kortom: een must-read voor elke Nederlander, maar zeker voor elke opiniemaker en politicus.