Prachtig boek, maar ik stoorde me aan de vertaling

Dit andere van Jandy Nelson, Ik geef je de zon, is een van mijn favoriete boeken, dus ik was erg benieuwd naar deze. Het stelde niet teleur: het is een prachtig boek, dat ik op het einde niet meer kon wegleggen. Veel van dezelfde thema's komen terug: liefde, liefdesverdriet, volwassen worden, verlies, familie, vriendschap, queerness. Het is een dik boek, maar daar stoorde ik me niet aan. Het is een fijne wereld om voor een tijdje in te verdwijnen. Alle personages zijn excentriek, daar houd ik wel van. Er komen ook wat bovennatuurlijke elementen in voor, waarvan je niet altijd zeker weet of het écht is, of bestaat in het hoofd van het personage.

Het is een waardige opvolger na Ik geef je de zon. Ik heb me alleen regelmatig geërgerd aan de vertaling. Er staan hier en daar typfouten in het boek en ook voel je heel duidelijk dat het niet echt een Nederlands boek is. Er staan nog heel veel Engelse woorden in. Dat zal een bewuste keuze zijn, maar ik vond het storend. Net als de flow van sommige zinnen, die on-Nederlands aanvoelde. Ik zou daarom aanraden om deze in het Engels te lezen.