Een openhartige en shockerende biografie over seks, Hollywood en een zoektocht naar (trans) identiteit

Zijn rol in de immens succesvolle film ‘Juno’ maakte Elliot Page tot een wereldberoemde actrice. Maar in zijn dagelijks leven speelde hij zijn grootste rol ooit: een (trans) man gevangen in het lichaam van een vrouw. In zijn openhartige biografie ‘Pageboy’ deelt Page zijn lange zoektocht naar zichzelf en laat hij zien hoe het achter de schermen in Hollywood eraan toegaat. Een onthullend memoir waarbij de auteur ook begrip vraagt voor trans personen.

Uit de kast(en)
In 2014 sprak Elliot, toen nog als Ellen, in een toespraak tijdens een Human Rights Campaign-conferentie uit dat zij gay is. Hij vertelt dat dit meer uit noodzaak was dan een bewust besluit. Zijn management team ontmoedigde hem om uit de kast te komen. Zij wisten wel wat voor hem het beste was. En dat was niet het dragen van een spijkerbroek en een cowboy t-shirt tijdens de première van Juno, wat Elliot zelf wel graag wilde. Het keurslijf van de vrouwelijke filmster verstikte hem:

“Om telkens te horen te krijgen dat ik niet goed genoeg was, dat ik afweek, die kleine queer die we moeten verbergen, en dan volgens geprezen te worden voor het afwijzen van mijn ware zelf (…) Als een dun laagje over mijn huid, kreeg ik het er niet meer af. Ik wilde het eraf krabben, mezelf straffen – ik walgde net zo van mezelf als zij deden.” (p. 24)

Een tweede coming-out als trans volgde in 2020 op zijn Instagram. De auteur vindt het moeilijk dat mensen maar niet geloven dat hij trans is. Opmerkingen als ‘wat zie je er schattig uit’ en ‘dit gaat niet alles oplossen’ geven hem het gevoel dat hij zichzelf als trans man moet bewijzen. Een nog grotere taak dan toen hij uit de kast kwam als gay. Een immense haat en negatieve reacties kwamen op gang bij zijn tweede coming-out als trans.

Remspoor
Al op jonge leeftijd wordt de basis gelegd voor hoe Elliot zich in zijn verdere leven voortbeweegt. Hij heeft het niet makkelijk: een scheiding, een gemene stiefmoeder die hem ‘remspoor’ noemt, gepest worden, een familie die hem niet accepteert en ouders die andere verwachtingen hebben van hem.

‘Mag ik een jongen zijn?’ vraagt Elliot op zesjarige leeftijd aan zijn moeder. Maar net als zijn management team weten zijn ouders wel wat het beste voor hem is. Dat is voldoen aan wat de maatschappij van je verwacht. Een jurk dragen en speldjes in je haar. Maar dat onstuimige gevoel van binnen blijft. Het is onthutsend om te lezen hoe dat gevoel doordringt in allerlei verschillende gebeurtenissen in zijn jeugd, terwijl niemand er gehoor aan geeft. Je wil als lezer je ontfermen over de kleine Elliot en hem vertellen dat hij er helemaal mag zijn.

Misselijkmakend Hollywood
Een grote glimlach op de rode loper. Maar achter de schermen van Hollywood vinden shockerende dingen plaats. Als tiener maakt Elliot op de set meerdere keren seksueel misbruik mee. Zo’n twee maanden na zijn coming-out als gay vindt er een onaangename ontmoeting plaats met een ‘beroemde klootzak’ op een feestje. De klootzak komt hem achterna: ‘Ik ga je neuken zodat je beseft dat je niet gay bent. Ik ga je anus likken. Het gaat naar limoen smaken.’ (p. 72). Dat er rare dingen gebeuren in Hollywood zal je als lezer niet verbazen, maar wel hoe vaak dit soort incidenten plaatsvinden en het machtsvertoon dat daarmee gepaard gaat. Het is ontstellend en misselijkmakend.

De angst grijpt je naar de keel als Elliot beschrijft hoe hij in zijn tienerjaren wordt gestalkt. Een misselijkmakend hoofdstuk, zoals veel gebeurtenissen die hij beschrijft. De jonge tiener ontwikkelt een eetstoornis om alle angst maar niet te hoeven voelen.

Liefde als reddingsboei
Elliot heeft de ene na de andere relatie. Tijdens het filmen van Juno had hij kort iets met zijn medespeelster Olivia Thirlby, die in de film zijn beste vriendin speelt. De acteur heeft vele kortstondige liefdesrelaties met vrouwen, ook wanneer hij zelf nog niet uit de kast is gekomen als gay. Relaties voor de buitenwereld geheim houden bracht ontzettend veel druk met zich mee. Maar elke liefdesrelatie bleek eerder een reddingsboei te zijn dan een daadwerkelijke sprong in het diepe. Zo schrijft hij over een van zijn relaties:

“Ik had gehoopt dat ik me in die relatie eindelijk thuis zou voelen, mijn bestemming had bereikt, dat alle problemen opgelost waren. Zij was uit de kast en werd omringd door een gemeenschap van queer vrouwen, waar ik nu ook deel van uitmaakte. Maar het maakte mijn dysforie alleen maar erger.” (p. 142).

Ook zijn huwelijk met danseres Emma Portner, waarmee hij in 2018 trouwde, loopt drie jaar later op de klippen. Het rusteloze gevoel bleef tot zijn trans aankondiging op Instagram. Opvallend is dat Elliot Page ook openhartig schrijft over seks en hoe dat voor hem voelde als vrouw en nu als man.

Gevecht
De schrijver maakt al op de eerste bladzijde van ‘Pageboy’ duidelijk dat dit boek niet alleen over hem gaat. Het is geschreven voor ‘hen die voor mij kwamen.’ De trans personen die al een deel van de weg voor hem geplaveid hebben, de weg naar acceptatie. Niet alleen de weg naar acceptatie van trans personen, zo schrijft Page, maar ook die van iedereen. Volledig zijn wie je bent ongeacht “de vreugdevolle en onderdrukkende aspecten van gender” (p. 10).

Als wereldberoemd trans persoon voelt de schrijver dat hij een stem kan bijdragen aan dit gevecht, want in de staten Florida en Texas is het recht op genderbevestigende zorg ingeperkt. Elliot moedigt de lezer dan ook aan om zich verder te verdiepen in LHBTQ+-schrijvers in plaats van mee te gaan in de stroom van misinformatie over queer en trans mensen. Op Instagram maakt hij zich hier ook hard voor. Het boek is een voorbeeld voor hoe mooi het leven kan uitpakken als je de reis met jezelf aangaat en volledig accepteert wie je bent, ook als je niet voldoet aan het maatschappelijke plaatje.

Rommelig
Het boek leest niet lekker weg. Page heeft het verhaal niet chronologisch opgeschreven, want zo schrijft hij: “queerness is per definitie niet chronologisch, een reis op een weg met allerlei bochten.” (p. 10). Die bochten zijn er zeker, maar dat maakt het verhaal juist verwarrend. De tijdlijn springt van hot naar her, waardoor je niet precies weet waar je ergens bent.

Daarnaast heeft de schrijver er ook een handje van om in een alinea het over een bepaald onderwerp te hebben, waarna ineens in de alinea’s erna twee keer zoveel aandacht wordt besteed aan een ander onderwerp. Je probeert daarna het eerste onderwerp weer terug te vinden, maar raakt de draad kwijt. De structuur is rommelig. ‘Pageboy’ mist daardoor wat overtuigingskracht. Had de auteur zijn verhaal wel chronologisch opgeschreven, dan was zijn boodschap beter binnengekomen.

Conclusie
Elliot Page schreef een bijzonder openhartige biografie over seks, Hollywood en de zoektocht naar zijn (trans) identiteit. Het is ontroerend om te lezen hoe diep de acteur heeft moeten gaan om te komen waar hij nu is: volledig zichzelf zijn als (trans) man. Zo’n immense zoektocht vraagt om gelezen te worden. Het inspireert. Het moedigt anderen aan om ook dat pad voor zichzelf te kiezen. Hollywood blijkt een shockerende weg met bobbels te zijn in deze zoektocht. Jammer is wel dat de opbouw rommelt, waardoor het lezen niet altijd makkelijk is.