Recensie – Geesten bestaan niet van Arno van den Kieboom

Een psychologische YA-roman over het spoken van het verleden – ook als er niemand overleden is (of toch wel?)

Wat als de stilte van je moeder luider blijkt te zijn dan al haar woorden?
In Geesten bestaan niet duikt Arno van den Kieboom diep in het hoofd van Sebastiaan, een doodgewone puber wiens werkelijkheid langzaam begint te rafelen wanneer hij het gevoel krijgt dat hij wordt gevolgd. Is het een man van vlees en bloed, een geest... of een spiegelbeeld van iets dat jarenlang verzwegen werd?

Hoewel het boek het label Young Adult draagt, overstijgt het moeiteloos de grenzen van leeftijdscategorieën. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat dit iets voor mij zou zijn, maar de diepgang van het hoofdpersonage, de stilte in het gezin en de sluimerende spanning hebben me diep geraakt. Ik ben zelfs benieuwd naar deel twee – iets wat ik van een YA-boek zelden zou zeggen.

De kracht van Van den Kieboom zit in zijn psychologische opbouw. De manier waarop Sebastiaans realiteit begint te verschuiven, voelt op geen enkel moment geforceerd. Zijn verwarring, zijn vermoeden dat er ‘iets niet klopt’, en zijn zoektocht naar antwoorden grijpen je bij de keel.

Net als in de documentaire Lone Twin draait het boek rond een familiegeheim – een moeder die zwijgt over iets dat haar zoon wél voelt. De echo van dat verzwegen verleden klinkt in alles door: in de afstand tussen mensen, in de onrust van het hoofdpersonage, in het mysterie dat nooit helemaal opgelost wordt.

Het boek leest vlot: korte hoofdstukken, directe stijl, en tegelijk een psychologisch verhaal dat blijft hangen. Voor wie houdt van thema’s als identiteit, verlies, intuïtie en onuitgesproken verdriet, is dit een absolute aanrader.

5 sterren – Verrassend sterk. Een Young Adult die het genre overstijgt en onder je huid kruipt. Ik kijk nu al uit naar het vervolg.