Uit het oog, uit het hart maar dan letterlijk

Een verhaal over een meisje die een deal sluit met de duivel, omdat ze niet wil trouwen. Ze wil meer tijd en krijgt een eeuwig leven De prijs die ze betaald? Iedereen zal haar vergeten vanaf ze uit hun gezichtsveld is verdwenen. We kunnen het misschien ook benoemen als "Uit het oog, uit het hart."

Mijn oog viel meteen op de cover. Het is iets wat opvalt en je nieuwsgierig maakt en daarnaast vind ik het ook echt mooi.

Het verhaal boeide me in het begin. Ik keek uit naar wat er nog komen zou, maar ik miste de spanning. Het verhaal is langdradig en komt vaak op hetzelfde neer. Ze ontmoet iemand, beleven een leuke tijd en vergeten haar. Opnieuw en opnieuw. Tot ze op een gegeven moment iemand tegenkomt die haar wel herinnert. Dit leek voor mij een nieuwe wind in het verhaal te worden, maar het werd na een tijdje weer wat langdradig.

Ik heb het uitgelezen, dus het was ook geen slecht verhaal. Ik had er alleen meer van verwacht, meer spanning, meer details van de jaren die ze al geleefd had .
Hoe heeft ze geleefd in de Eerste- en Tweede Wereldoorlog, hoe heeft ze al de veranderingen ervaren?
Hier wordt weinig of niet over verteld, terwijl ik wel denk dat dit een andere wending in het verhaal zou kunnen geven die voor meer spanning kon zorgen.

Ondanks ik het wat langdradig vond, zal ik Addie niet snel vergeten. De moed die ze heeft om te blijven doorgaan en zichzelf voor te stellen. En vooral de hoop dat iemand haar zal herinneren. Ik stel me vaak de vraag wat als niemand je meer zal herinneren en je geen merkbare sporen in het leven achterlaat? Ik zal me in ieder geval snel eenzaam voelen. Daarnaast vindt ze steeds de kracht terug om door te gaan, wat bijzonder mooi is.

Ik kan volkomen begrijpen dat sommige mensen het boek geweldig vinden, ik denk dat het gewoon niet voor mij besteed was op bepaalde vlakken.