Hoe je na een helse strijd nog steeds kan verliezen

Ruby is net getrouwd met haar man uit Parijs. De oorlog komt eraan, maar ze besluit om te blijven. Ze heeft een trouwgelofte afgelegd “in goede en slechte tijden, tot de dood ons scheidt” Ze zal niet vertrekken, want ze moet haar man steunen.

Al snel wordt duidelijk dat Ruby en haar man niet op de zelfde golflengte zitten. Hij zegt vaak “dat is nou typisch iets voor die Amerikaanse” ze voelt haar hierdoor vaak beledigd en vraagt zich af waar die lieve man is toen ze met hem trouwden. Door deze situatie wordt Ruby vrienden met haar joodse buurmeisje Charlotte.

Ruby is zwanger, haar man vindt het geen goed idee om in die tijd zwanger te zijn. Hij is meer en meer dagenlang weg van huis. Zij vraagt zich af of hij haar nog graag ziet. Ze komt te weten dat hij in verzet zit. Door alle stress verliest ze haar kind. Later sterft ook haar man.

Ruby verstopt haar buurmeisje Charlotte wanneer de Duitsers alle joden oppakken om naar een concentratiekamp te sturen. Ruby beslist dat ze iets wil doen. Dus ze besluit om ook mee te doen in het verzet. Zij en Charlotte krijgen een valse identiteit.

Ze leven hun leventje tot een hele speciale piloot komt opduiken. Ruby wordt verliefd… maar ze moet afscheid van hem nemen.

Het einde is onvoorspelbaar. Ik had een happy-end verwacht, maar dat is het niet. Ik kan het niet anders omschrijven dan “Hoe je na een helse strijd nog steeds kan verliezen.”

In het boek wordt er geschreven dat ze op het einde allemaal samen zijn. Dat is de enige troost op het einde van dit hartverscheurende verhaal. Maar of de hemel echt bestaat? Dat weten we pas als het aan ons is.