Geen blinde liefdesverklaring (Ine Roox)

Hoe schrijf ik een goed oordeel over: Italië – de schaduwkant van een zonovergoten land, geschreven door Ine Roox, journaliste?

Laat ik eens beginnen met wat op de achterflap staat geschreven, een klein zinnetje: “een meeslepend boek”. Mijn oog viel daar direct op. Want Meeslepend wil ik het boek van Ine Roox niet noemen, eerder interessant en leerzaam. En in haar voorwoord vond ik haar laatste zin uitdagend: “Lees het maar als een boze liefdesbrief”. Met die opdracht in het achterhoofd ben ik gaan lezen.

Haar boek opgebouwd, uit 15 hoofdstukken, verhalen, geven een geschakeerd beeld van Italië. Geen prachtige, ronkende zinnen over hoe een heerlijk vakantieland Italië is. Ine Roox schrijft over “de schaduwkant” zoals: de werkeloosheid, de macht van de georganiseerde misdaad, corruptie. Eerst had ik een lichte vrees of het verhaal geen taaie leeskost zou zijn. Maar nee, integendeel. Ine Roox heeft een prettige manier van schrijven, ze heeft echt iets te vertellen.

In grote lijnen weet ik wel dat Italië meer is dan een vakantieland, vaak zonnig en waar je lekker kan eten. Ik volg de media, ik lees de krant en ik hoor wat via een actualiteitenprogramma op tv. Heb ik haar boek als een boze liefdesbrief ervaren? Eigenlijk niet. Ik vond haar toon nergens negatief. Ze wist mij, zoals een goed journalist betaamt, de problematiek goed te duiden. Na het lezen van Italië – de schaduwkant van een zonovergoten land, neem ik haar advies in het laatste stuk “Meer lezen” graag ter harte: haar boek is zeker een fijne compagnon voor op reis.