Hoe kleur en emotie het verhaal samenbrengen

De zomer van haar leven van Thomas von Steinaecker en Barbara Yelin, is een ontroerende graphic novel die me zowel visueel als emotioneel sterk heeft geraakt. Het verhaal draait om een oudere vrouw die worstelt met Alzheimer. De lezer wordt meegenomen in haar belevingswereld, waar herinneringen, tijd en realiteit als maar meer door elkaar lopen.
Wat deze graphic novel voor mij zo belangrijk is, is de schilderachtige aquareltechniek. De illustraties zijn prachtig, en zorgen voor een goede ondersteuning om het verhaal actief mee te volgen. De zachte en soms vervagende kleuren zorgen dat de fragiele mentale toestand van het hoofdpersonage meer naar boven komen. Naarmate haar geheugen haar meer in de steek laat, lijken de beelden minder vast. Zo merkt de lezer het gevoel van het hoofdpersonage die minder duidelijke herinneringen heeft en moeite heeft om gedachte er bij te houden. De lezer voelt visueel de mentale moeilijkheden.
Daarnaast vond ik de donkere pagina’s die elk nieuw hoofdstuk inleiden erg sterk. Ze creëren een duidelijk ritme in het verhaal en geven elk deel een moment van stilte en bezinning. Voor mij voelden deze pagina’s als korte pauzes om alles wat voorafging te verwerken, wat goed past bij het zware en emotionele thema.
Het onderwerp Alzheimer wordt op een respectvolle en menselijke manier benaderd. In plaats van enkel de ziekte centraal te stellen, tonen de makers vooral de persoon achter de aandoening: haar herinneringen, haar angsten, maar ook haar zachtheid en levensverhaal. Dit maakt het boek ontroerend zonder sentimenteel te worden.
Voor mij was De zomer van haar leven een intense en ontroerende leeservaring. De wisselwerking tussen het kwetsbare verhaal en de expressieve aquarellen geeft de graphic novel een blijvende impact. Het zorgt voor een samenhang doorheen het verhaal met kleuren die bij het thema passen. Het is niet enkel een verhaal om te lezen, maar om te beleven.