Stille wijsheid

Een boek vol stille wijsheid, zo zou ik de essentie benoemen. Het boek oogt vriendelijk vanwege de zachte kleuren en het beeld van veldbloemen in een zonsondergang. Deze vriendelijke uitstraling sluit aan bij de toon van het boek, je wordt vanuit zachtheid meegenomen in ware lessen.
Ik was bekend met het boek "Een cursus in wonderen". In de volheid van mijn leven een te complex boek om me op te kunnen richten. Dit boek is veel laagdrempeliger. Het schakelt steeds weer naar herkenbare situaties waardoor de boodschappen echt geplaatst kunnen worden en gaan leven. Als vanzelf schakelden mijn gedachten vervolgens naar mijn eigen leven. Waar speelt dit zich af bij mij, in mij. Dat is een moment om het boek weg te leggen en dit onderdeel echt tot leven te laten komen. Een verschuiving mogelijk te maken in houding, aandacht, zijn. De inhoud echt integreren in je eigen leven is elke dag opnieuw oefenen, waarschijnlijk een leven lang, steeds weer opnieuw laten inspireren, toetsen of het vanbinnen klopt, hoe het werkt voor mij.
Ik zie het boek, de manier van kijken, als een weg naar stilte en vrede in mezelf. Het sluit aan bij hoe ik als mens ten diepste in het leven zou willen staan. Ik vermoed dan ook dat het boek altijd wel ergens binnen handbereik zal blijven.

NB in het boek wordt regelmatig het woord God gebruikt, ik ben geen traditioneel gelovige en heb daarin eerst een weg gezocht hoe deze duiding voor mij werkt, toelaatbaar is. Daarnaast kan ik me voorstellen dat, hoewel dit niet de intentie is, op enig moment bepaalde principes weerstand kunnen oproepen. Dat het kan overkomen als het wegmaken, ontkennen van pijn of gevoelens die er toch al niet mochten zijn. Daar ligt mijns inziens de stap van erkenning voor, om überhaupt richting loslaten te kunnen bewegen