Lezersrecensie
Matig, vrijweing zeggend stukje, semi-amusante literatuur
Als ik kort even de andere reviews bekijk kom ik tot de conclusie dat er inderdaad niet veel verschillende dingen over dit boek gezegd kunnen worden. Iets wat je van mij ook zeker niet zult horen.
De flaptekst is een soort case-study voor hoe je mijn interesse kan opwekken en met name de openingszin (ik ga hem niet nogmaals quoten, lees ook maar elke andere review) belooft echt heel veel goeds voor dit boek. Slechts een fractie van die belofte wordt ook ingelost.
Dieudoné probeert zo'n 15 personages te beschrijven, iets wat mij voor een boek van 184 pagina's vrij onmogelijk lijkt om geweldig uit te voeren, dus dat doet hij ook zeker niet. Hoewel sommige personages intrigerend voelen en weldegelijk voelden alsof hij er goed over na had gedacht wat deze mensen zouden doen, zeggen, denken, whatever, voelen de meeste personages als een soort extreem overdreven versie van iets wat mogelijk mensen zouden kunnen zijn. Deels door het feit dat er nauwelijks wordt verteld waar de oorsprongsverhalen van al deze mensen toe hebben geleid (gezien er nauwelijks pagina's zijn die zich weldegelijk in het benzinestation afspelen) en deels door het feit dat ik niet meer dan 10 namen kan onthouden in zo'n kort tijdsbestek (wie kiest ook om 3 van zijn personages Juliette, Julianne en Julie te noemen), voelde ik vrij weinig voor het lot van ieder van deze en heb ik ook minstens 12 keer agressief teruggebladeerd naar de introductiepagina om te kijken of hun naam al eerder was genoemd en in wat voor situatie ze zich in het tankstation bevonden. Oh en waarom heeft de auteur zo'n obsessie met het beschrijven van ieders seksleven, misschien had hun gedrag in deze situaties iets kunnen zeggen over het persoon dat ze waren, behalve dat het karakter dat de 2 pagina's ervoor vrij letterlijk zelf heeft uitgelegd.
De schrijfstijl was opzich oké, maar vooral in de eerste hoofdstukken voelde het vrij onnatuurlijk en gevoelloos, misschien omdat het vertaald is uit het Frans, misschien omdat de auteur gewoon niet een naar mijn mening charmante schrijfstijl heeft. Het boek lijkt op sommige punten zichzelf toch op te willen bouwen naar een climax, een geweldig voorbedacht einde waardoor het compleet logisch wordt waarvoor ik zojuist die andere 180 pagina's gelezen heb, maar Dieudonné eindigt dit boek vrij abrupt door nogmaals te herhalen wat eigenlijk al meermaals was verteld in dit boek, geen grote shocker, geen karakters waar je weldegelijk wat voor wilt voelen waar iets mee gebeurt, geen verbetering van dit vrij matige boek.
Ik vraag me toch af waarom Dieudonné dit boek zo geschreven heeft als hij geen wel verbonden einde wilde, maar de losse verhalen van de karakters zelf ook niks lijken te willen zeggen. Op het einde wil hij een punt maken over de status van het tankstation, tja ik ben eerlijk gezegd al afgehaakt. Goed, ik hou van klagen, het boek was soms zeker wel gewoon leuk om te lezen, sommige personages spraken me echt wel aan (ach ach had hij maar weldegelijk iets met deze personages gedaan) en er zat absoluut potentie in om hier een fatsoenlijk roman van te maken als het boek een stuk meer dan 180 pagina's had gehad. Al met al kan ik dit niet meer geven dan 2 sterren.
Oh en het een na laatste hoofdstuk sloeg voor mij al helemaal de plank mis. De karakters (oké ze werden neergezet als niet de meeste snuggere personen maar nogsteeds) constateren dat 'Snollie' kanker heeft op basis van haaruitval, een bijwerking van chemo-therapie, die hij dus duidelijk nog niet had gehad als ze nu pas denken dat hij kanker heeft. Daarnaast wordt, althans in mijn ogen, duidelijk gemaakt dat ze op terugreis van Oostende is naar hun kasteel in Frankrijk, maar ze maakt een tussenstop in een tankstation in Luxemburg, zover ik weet zijn benzineprijzen (of Kerozine, haha (ik heb slaap nodig denk ik))in Luxemburg niet bepaald een koopje dus vanwaar deze detour?
De flaptekst is een soort case-study voor hoe je mijn interesse kan opwekken en met name de openingszin (ik ga hem niet nogmaals quoten, lees ook maar elke andere review) belooft echt heel veel goeds voor dit boek. Slechts een fractie van die belofte wordt ook ingelost.
Dieudoné probeert zo'n 15 personages te beschrijven, iets wat mij voor een boek van 184 pagina's vrij onmogelijk lijkt om geweldig uit te voeren, dus dat doet hij ook zeker niet. Hoewel sommige personages intrigerend voelen en weldegelijk voelden alsof hij er goed over na had gedacht wat deze mensen zouden doen, zeggen, denken, whatever, voelen de meeste personages als een soort extreem overdreven versie van iets wat mogelijk mensen zouden kunnen zijn. Deels door het feit dat er nauwelijks wordt verteld waar de oorsprongsverhalen van al deze mensen toe hebben geleid (gezien er nauwelijks pagina's zijn die zich weldegelijk in het benzinestation afspelen) en deels door het feit dat ik niet meer dan 10 namen kan onthouden in zo'n kort tijdsbestek (wie kiest ook om 3 van zijn personages Juliette, Julianne en Julie te noemen), voelde ik vrij weinig voor het lot van ieder van deze en heb ik ook minstens 12 keer agressief teruggebladeerd naar de introductiepagina om te kijken of hun naam al eerder was genoemd en in wat voor situatie ze zich in het tankstation bevonden. Oh en waarom heeft de auteur zo'n obsessie met het beschrijven van ieders seksleven, misschien had hun gedrag in deze situaties iets kunnen zeggen over het persoon dat ze waren, behalve dat het karakter dat de 2 pagina's ervoor vrij letterlijk zelf heeft uitgelegd.
De schrijfstijl was opzich oké, maar vooral in de eerste hoofdstukken voelde het vrij onnatuurlijk en gevoelloos, misschien omdat het vertaald is uit het Frans, misschien omdat de auteur gewoon niet een naar mijn mening charmante schrijfstijl heeft. Het boek lijkt op sommige punten zichzelf toch op te willen bouwen naar een climax, een geweldig voorbedacht einde waardoor het compleet logisch wordt waarvoor ik zojuist die andere 180 pagina's gelezen heb, maar Dieudonné eindigt dit boek vrij abrupt door nogmaals te herhalen wat eigenlijk al meermaals was verteld in dit boek, geen grote shocker, geen karakters waar je weldegelijk wat voor wilt voelen waar iets mee gebeurt, geen verbetering van dit vrij matige boek.
Ik vraag me toch af waarom Dieudonné dit boek zo geschreven heeft als hij geen wel verbonden einde wilde, maar de losse verhalen van de karakters zelf ook niks lijken te willen zeggen. Op het einde wil hij een punt maken over de status van het tankstation, tja ik ben eerlijk gezegd al afgehaakt. Goed, ik hou van klagen, het boek was soms zeker wel gewoon leuk om te lezen, sommige personages spraken me echt wel aan (ach ach had hij maar weldegelijk iets met deze personages gedaan) en er zat absoluut potentie in om hier een fatsoenlijk roman van te maken als het boek een stuk meer dan 180 pagina's had gehad. Al met al kan ik dit niet meer geven dan 2 sterren.
Oh en het een na laatste hoofdstuk sloeg voor mij al helemaal de plank mis. De karakters (oké ze werden neergezet als niet de meeste snuggere personen maar nogsteeds) constateren dat 'Snollie' kanker heeft op basis van haaruitval, een bijwerking van chemo-therapie, die hij dus duidelijk nog niet had gehad als ze nu pas denken dat hij kanker heeft. Daarnaast wordt, althans in mijn ogen, duidelijk gemaakt dat ze op terugreis van Oostende is naar hun kasteel in Frankrijk, maar ze maakt een tussenstop in een tankstation in Luxemburg, zover ik weet zijn benzineprijzen (of Kerozine, haha (ik heb slaap nodig denk ik))in Luxemburg niet bepaald een koopje dus vanwaar deze detour?
1
Reageer op deze recensie
