Wij waren, ik ben. Weg uit Ruinerwold

De schrijver heeft het boek zelf voorgelezen en dat geeft het luisterboek een extra dimensie, vind ik. Ik vraag me tijdens het luisteren steeds weer af hoe het mogelijk is dat dit jarenlang doorgaat. Een vader, alleen met een heleboel kinderen. Hoe kan het zo zijn dat werkelijk niemand, behalve Joseph, contact heeft met dit gezin.
Het boek gaat over een godsdienstwaanzinnige vader die zijn kinderen mishandelt en manipuleert. Het is afgrijselijk. Om het minste of geringste moeten de kinderen drie dagen achter elkaar biddend rondjes lopen en in negen jaar is de schrijver van dit boek, nooit van het erf geweest.
Wat een moed en kracht heb je dan als je uiteindelijk besluit dat het genoeg is geweest. en je moet alle voorzichtigheid in acht nemen om contact te zoeken met de buitenwereld.
De relatie tussen Joseph en de vader is van een andere orde. Hoe is het mogelijk dat een man zoveel invloed heeft op iemand die hij jarenlang tweeduizend euro per maand betaalt. Daarnaast vertelt hij hem in niet mis te verstane woorden, precies wat hij moet doen. Zo vreemd.

Op zich vond ik het boek niet heel geweldig geschreven zoals het boek over de rivierkreeften, maar de inhoud compenseert dat. Het lijkt me goed om de kinderen te blijven volgen. Van een broer weet ik inmiddels dat hij verslaafd is geweest. Zo logisch na die jaren van indoctrinatie en gebondenheid en dan ineens vrij zijn en alles kunnen doen. Toch: hoe normaal kan het leven van deze kinderen worden?