Een anticlimax

Vol verwachting begaf ik me in het boek, op zoek naar een meeslepende thriller. Na mijn vorige leeservaring met "De Camino," waarvan ik de reis stap voor stap volgde, verwachtte ik opnieuw een avontuurlijke belevenis. Helaas bleek dit boek minder beeldend dan zijn voorganger; de personages werden voor mijn gevoel niet voldoende uitgewerkt, waardoor ik geen echte connectie met ze kon opbouwen.

Hoewel de gebeurtenissen in de tweede helft en naar het einde toe bizar werden op een positieve manier, doordat je inzicht krijgt in wat het bloemenmeisje en haar moeder hebben doorstaan, slaagde het er niet volledig in om onder mijn huid te kruipen. De opbouw van spanning was voelbaar, en ik kon het boek niet wegleggen terwijl de ontknoping naderde. Maar toen, een teleurstelling... Wat een anticlimax. In tegenstelling tot "De Camino," waar alles op zijn plek viel, ontbrak hier de bevredigende climax en afsluiting die ik zocht.

Dit geldt niet alleen voor het verhaal van het bloemenmeisje; begrijp me niet verkeerd, maar ook voor mijn algemene leeservaring met Anya Niewierra. Na deze teleurstelling besluit ik geen boeken meer van haar te lezen. Op zoek naar een thriller die echt onder mijn huid weet te kruipen, richt ik mijn aandacht nu op andere auteurs.