Eerlijk eenvoudig

De schrijver neemt in geen alinea een blad voor de mond als het gaat om grof taalgebruik, maar die is tegelijkertijd kenmerkend voor de kindertijd die hij heeft gehad. Het boek is een heugenis aan de mensen in zijn leven die zich bevinden in de marge van de samenleving. De hoofdpersoon is zich daar al vrij vroeg pijnlijk bewust van en probeert daar zo goed en zo kwaad als dat kan levenslessen uit te trekken zonder al te veel te oordelen. Heel mooi geschreven. Vooral de grootmoeder die uiteindelijk een grotere rol heeft gespeeld dan verwacht vond ik heel ontroerend.