Lezersrecensie
Politiemysterie van 100 jaar geleden
Met 'Dodenuur' voegt Christian De Coninck een nieuwe telg toe aan de 'Pynaert en De Cruyenaere'-familie.
Aan het begin van de zomer wordt hoofdinspecteur Cyriel De Cruynaere op weg naar kantoor geconfronteerd met een gewelddadige overval op een diamantkoerier. Die vormt het begin van een reeks overvallen op juweliers en banken waaraan de speurders van het Brusselse parket kop noch staart krijgen.
Twee dagen later komt in dezelfde buurt de weinig geliefde notaris Bontemps op mysterieuze wijze om het leven. Opnieuw tasten de speurders in het duister, waarbij zich algauw een prangende vraag opdringt: staan beide zaken met elkaar in verband, of berust hun coïncidentie op een ongelukkige samenloop van omstandigheden?
Christian De Coninck hanteert in dit boek de oude taal op een heerlijke wijze, zodanig dat je het gevoel hebt van echt 100 jaar terug in de tijd te zijn gekatapulteerd.
Je kan de personages echt visualiseren in hun oude kledij, rijdend met een Minerva, hun boterhammen uit hun gamel etend.
Verwacht geen spectaculaire achtervolgingen, gevechtscenes of kogelregens (al wordt er wel behoorlijk wat geschoten)
Dit boek geeft je realistische gebeurtenissen wat ik zeer kon waarderen, erg onderhoudend.
Dit was mijn eerste kennismaking met de 'Pynaert en De Cruyenaere'- reeks en een geslaagde!
'Dodenuur' krijgt van mij 3,5/5.
Aan het begin van de zomer wordt hoofdinspecteur Cyriel De Cruynaere op weg naar kantoor geconfronteerd met een gewelddadige overval op een diamantkoerier. Die vormt het begin van een reeks overvallen op juweliers en banken waaraan de speurders van het Brusselse parket kop noch staart krijgen.
Twee dagen later komt in dezelfde buurt de weinig geliefde notaris Bontemps op mysterieuze wijze om het leven. Opnieuw tasten de speurders in het duister, waarbij zich algauw een prangende vraag opdringt: staan beide zaken met elkaar in verband, of berust hun coïncidentie op een ongelukkige samenloop van omstandigheden?
Christian De Coninck hanteert in dit boek de oude taal op een heerlijke wijze, zodanig dat je het gevoel hebt van echt 100 jaar terug in de tijd te zijn gekatapulteerd.
Je kan de personages echt visualiseren in hun oude kledij, rijdend met een Minerva, hun boterhammen uit hun gamel etend.
Verwacht geen spectaculaire achtervolgingen, gevechtscenes of kogelregens (al wordt er wel behoorlijk wat geschoten)
Dit boek geeft je realistische gebeurtenissen wat ik zeer kon waarderen, erg onderhoudend.
Dit was mijn eerste kennismaking met de 'Pynaert en De Cruyenaere'- reeks en een geslaagde!
'Dodenuur' krijgt van mij 3,5/5.
1
Reageer op deze recensie
