Begon sterk, laatste stuk moeizaam

Ik was vooraf al gewaarschuwd voor het grote aantal personages. Daarom hield ik zorgvuldig in mijn notities bij wie in welk hoofdstuk voorkwam. De hoofdpersonen van de afzonderlijke hoofdstukken zijn gewone mensen die ieder hun eigen leven leiden en daarin (soms bijzondere) dingen meemaken. Sommige personages blijven echter beperkt tot slechts één hoofdstuk, wat ik persoonlijk jammer vond, want waarom dan die opbouw? Andere verhaallijnen komen wel samen, maar slechts zijdelings.

Het slot van het boek - vanaf het essay van Egil tot bijna het einde van het boek - vond ik moeizaam om doorheen te komen. Het gebeurt niet vaak dat ik pagina’s oversla, maar deze keer kon ik niet anders. Door dit minder bevredigende einde twijfel ik of ik de andere twee delen nog wil lezen. Eerlijk gezegd denk ik van niet.