Rauw, onverschrokken, maar kwetsbaar mooi

Voor je dit boek gaat lezen moet ik je waarschuwen. Scènes in het boek worden tot in de details uitgediept, ook de dirty details.
De schrijver heeft zelf aan geïnspireerd te zijn door de schrijfstijl van Jan Wolkers.
Wees nu niet bang dat het een copy van deze schrijver is. Dat zeer zeker niet.
Rijneveld heeft zijn geheel eigen wijze van schrijven.
Schrik je niet terug wanneer je in dit boek leest over wreedheden, lees dan gerust verder.
Word je al misselijk van een uitgebreide beschrijving van parende padden... tja...

Maar als je hier niet voor terug deinst, dan heb je een juweeltje van een boek te pakken.
Het boek is rauw en recht voor zijn raap geschreven, en begint met de dood van 1 van de kinderen binnen het gereformeerde boeren gezin Mulder.
Wat doet het verdriet met een familie die niet praten over gevoelens, en bij alles het woord des Heren gebruiken om situaties uit te leggen.
Het boek speelt zich af in de jaren 90, maar regelmatig gaf het boek mij het gevoel dat het zich in de jaren 50 is geschreven.
Maar dat is misschien ook wel precies de kloof waar de kinderen mee worstelen.
De wereld, en het strenge gereformeerde regime die van alles verbiedt en wellicht 10 stappen achter lopen op de rest van de wereld.

Zoals ik al schreef. Dit boek is rauw, maar eerlijk. Kwetsbaar mooi, en ontzettend lelijk.
Het leest weg als een klap in je gezicht, die, na het lezen van dit boek nog wel even blijft na gloeien.