Een boek als een spiegel

Het boek is een te beklimmen berg en dat kan afschrikken. Het vraagt even tijd om in het verhaal te raken, maar dan is het ook een meeslepend, herkenbaar, groots en toch ook weer diep menselijk en klein verhaal. Het is een coming of age story die, hoewel hij speelt in een andere wereld (USA) en in een deels ander tijdperk ongelooflijk herkenbaar is voor ieder mens. Overigens geeft het ook nog eens een prachtig tijdsbeeld van dat Amerika waarbij geschiedenis, kunst en cultuur op een fijne (en goed onderzochte!) manier is verweven in het verhaal. Meermalen ben ik op zoek gegaan naar de gebruikte muzieknummers om ze op de achtergond mee te laten draaien.
Het verhaal raakt aan de vraag die ieder van ons zich wel eens stelt: hoe groots of onbetekenend is mijn verhaal, mijn leven? Doet mijn verhaal er toe? En als ik mijzelf al lastig vind om te lezen, hoe kan ik dan ooit die ander begrijpen? Het mooie is dat het boek laat zien dat ieders verhaal, ieders leven, hoe eenvoudig en er niets toe doend ook lijkt, een ontroerend en prachtig en uniek monument van datzelfde leven kan zijn. Alle dagelijkse dingen, het kleine en grote verdriet, het continue afscheid moeten nemen van de dingen (en mensen), ook van jezelf wordt meesterlijk beschreven in deze prachtige vertaling. En is het verhaal saai en langdradig op sommige stukken van dit ruim 1100 pagina's dikke boek? Natuurlijk! En zo hoort het ook want ook sommige stukken van je leven had je wellicht liever overgeslagen of herschreven door de 'nietsheid'. Juist de afwisseling van het voortslepende dagelijkse en het somtijds buitengewone en meeslepende in datzelfde dagelijkse zorgt voor mooie balans. Net als Max zijn we elke dag in transitie, het laatste hoofdstuk dat zich afspeelt op een luchthaven laat dat mooi zien: we zijn ergens geweest en we gaan ergens naar toe. Daar kunnen we niet zoveel mee. Wat achter ons ligt ligt achter ons. We zijn hooguit hier en nu en kunnen alleen vooruit.